ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΜΙΕΤ- ΑΜΕΡΙΚΗΣ 13

Κυκλοφόρησε από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης ο 15ος τόμος του Κονδυλοφόρου με δεκαπέντε συνεργασίες, που εκτείνονται σε 280 σελίδες.

Ο τόμος ανοίγει με ένα βαθύ, προσωπικό κείμενο του Κυριάκου Τσαντσάνογλου για τη γνωριμία και τη σχέση του με τον Δ. Ν. Μαρωνίτη.

Οι χρονολογικά πρώτες εργασίες είναι αφιερωμένες στη γραμματεία του 18ου αιώνα και των αρχών του 19ου. Ο Αλέξανδρος Κατσιγιάννης εξετάζει τα –στιχουργημένα ιδίως– παραθέματα στο Θέατρον Πολιτικόν (ελληνική απόδοση του Theatrum Politicum, 1631), στην πορεία τους από το πρώτο χειρόγραφο (1716) ώς την πρώτη έκδοση (1758), τα οποία και μεταγράφει διπλωματικά. Η Ναταλία Δεληγιαννάκη ασχολείται με τέσσερα, κυρίως, στιχουργήματα του Έρωτος αποτελέσματα, τα οποία αποδεικνύονται συμπιλήματα από αναγνώσματα των συντακτών τους. Ο Peter Mackridge ανακινεί το ζήτημα της πατρότητας του Έρωτος αποτελέσματα, εξετάζοντας την παρουσία στο έργο της –ηπειρώτικης– ρηματικής κατάληξης –εταν. Η Μαργαρίτα Ιωάννου παρουσιάζει τα φαναριώτικα στιχουργήματα του κώδικα Σκορδίλη και συντάσσει το ευρετήριο των πρώτων στίχων τους.

Ο Μιχάλης Κεμεντζετσίδης, στη συνέχεια, ανατρέχει στα «Γερμανικά γράμματα» του Γιάνη Α. Καμπύση και την εποχή τους.

Οι δύο επόμενες συνεργασίες έχουν ως θέμα τον Κ. Π. Καβάφη. Η Renata Lavagnini, εφαρμόζοντας, όπως στην έκδοση των Ατελών, τη γενετική μέθοδο, αναλύει μικροσκοπικά τα στάδια επεξεργασίας του ποιήματος «Καισαρίων» (1918). Ο Χ. Λ. Καράογλου αναφέρεται στον «κριτικό» και στον «πολιτικό» Καβάφη.

Η Θάλεια Ιερωνυμάκη γράφει για τη συμμετοχή του Κ. Γ. Καρυωτάκη στον Φιλαδέλφειο Ποιητικό Διαγωνισμό του 1919 και δημοσιεύει ένα άγνωστο ποίημά του.

Η Χρυστάλλα Κανελλίδου επιχειρεί μια προσέγγιση του ποιήματος «Η ώρα των ποιμένων» του Γιάννη Ρίτσου σε σχέση με το κείμενο της Αποκάλυψης του Ευαγγελιστή Ιωάννη.

Η Μαρία Ιατρού γράφει για τον κριτικό Μανόλη Αναγνωστάκη και ειδικότερα για την υποδοχή των νέων, το 1950 και γύρω στο 1960, ποιητών Ντίνου Χριστιανόπουλου, Μάρκου Μέσκου, Ανέστη Ευαγγέλου και Βύρωνα Λεοντάρη.

Η Μάρα Ψάλτη πραγματεύεται συστηματικά ένα σχεδόν αδιερεύνητο θέμα, τον ποιητικό κυβισμό του Οδυσσέα Ελύτη στα Τρία ποιήματα με σημαία ευκαιρίας.

Δημοσιεύονται ακόμη πέντε ενδιαφέροντα γράμματα του Δ. Νικολαρεΐζη στον Τίμο Μαλάνο, σε επιμέλεια της Φεβρωνίας Χατζηγρηγορίου, καθώς και δύο σύντομα σημειώματα, του Αλέξη Πολίτη για τον Κανόνα Περιεκτικό και της Μιχαήλας Καραμπίνη-Ιατρού για τον Θεόδωρο Ντόρρο.

* Ο Κονδυλοφόρος, ετήσια έκδοση νεότερης ελληνικής φιλολογίας, αποτελεί συνέχεια του περ. Μολυβδο-κονδυλο-πελεκητής (τ. 1-7, 1989-2000) που ίδρυσε ο Γ. Π. Σαββίδης, κυκλοφορεί από το 2002 (τ. 1-14, 2002-2015, Θεσσαλονίκη, University Studio Press, και τ. 15, 2017, Ηράκλειο, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης) και διευθύνεται από οκταμελή συντακτική επιτροπή. Στις σελίδες του δημοσιεύονται πρωτότυπα μελετήματα για θέματα της νεοελληνικής γραμματολογίας και της θεωρίας της λογοτεχνίας, φιλολογικά σημειώματα και ολιγοσέλιδες ανακοινώσεις (Μονοκοντυλιές), βιβλιοκρισίες (Μελανοδοχείο), ενίοτε και βοηθητικά φιλολογικά εργαλεία, όπως ειδικές βιβλιογραφίες ή ευρετήρια περιοδικών.

(από τον πρόλογο του βιβλίου)

Το ύστερο μεσαιωνικό κράτος, που επονομάστηκε από την ιστορική επιστήμη αυτοκρατορία της Τραπεζούντας, υπήρξε ένα από τα ανεξάρτητα ελληνικά κράτη που δημιουργήθηκαν ως απότοκα της πρώτης άλωσης της Κωνσταντινούπολης από τους Λατίνους ιππότες της τέταρτης σταυροφορίας, το 1204 μ.Χ. Το μακροβιότερο από τα κράτη αυτά –και συνάμα το πιο απομακρυσμένο από το μητροπολιτικό βυζαντινό κέντρο-, η αυτοκρατορία των Μεγάλων Κομνηνών της Τραπεζούντας και του Πόντου, διατηρήθηκε στη ζωή για πάνω από δυόμισυ εκατονταετηρίδες ως θεματοφύλακας του μεσαιωνικού ελληνισμού στο βορειοανατολικό σύνορο της Μικράς Ασίας, αλλά και ως ο τελευταίος προμαχώνας της μεσαιωνικής ελληνικής αυτοκρατορίας, αφού έπεσε στους Οθωμανούς Τούρκους το έτος 1461, οκτώ χρόνια μετά την Κωνσταντινούπολη (1453) και ένα περίπου χρόνο μετά το βυζαντινό δεσποτάτο του Μορέως, στην Πελοπόννησο (1460/61)...»

(από την εισαγωγή του βιβλίου)