ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΜΙΕΤ- ΑΜΕΡΙΚΗΣ 13

Τίτλος: Ελληνικά Μουσικά Όργανα - Αναζητήσεις σε εικαστικές και γραμματειακές μαρτυρίες (2000 π.X.-2000 μ.X.)
Συγγραφέας: Συλλογικό
Έκδοση: Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Τελλόγλειο Ίδρυμα, 2012
Σελίδες: 271
ISBN: 978-960-6790-16-4
Τιμή με έκπτωση: 31,50€

 Ο συλλογικός τόμος "Ελληνικά μουσικά όργανα" έρχεται να επισφραγίσει την πολύχρονη έρευνα του Αρχείου Μουσικής Εικονογραφίας και Φιλολογικών Πηγών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, με τη επιστημονική επίβλεψη της καθηγήτριας του Τμήματος Μουσικών Σπουδών ΑΠΘ κας. Αλεξάνδρας Γουλάκη-Βουτυρά και την γενναιόδωρη επιχορήγηση του Πολιτιστικού Ιδρύματος Ομίλου Πειραιώς. Στα πλαίσια αυτού του πενταετούς ερευνητικού έργου απασχολήθηκε μία ομάδα επιστημόνων από διάφορους κλάδους (αρχαιολογία, βυζαντινολογία, ιστορία, φιλολογία, μουσικολογία κ.ά.), που προχώρησε σε μία εκτεταμένη συλλογή και επεξεργασία υλικού σχετικού με τις απεικονίσεις των ελληνικών μουσικών οργάνων στις εικαστικές τέχνες από την προϊστορική εποχή ώς τις μέρες μας και με τις αναφορές τους σε γραμματειακές πηγές της αρχαιότητας και του Βυζαντίου.
Με τη συμμετοχή ερευνητών διεθνούς κύρους, οι οποίοι πρόθυμα δέχθηκαν να συντάξουν πρωτότυπες μελέτες για τα όργανα, τη μουσική και τα προβλήματα που προκύπτουν κατά περίπτωση ο συλλογικός αυτός τόμος αποτελεί μια εντελώς ξεχωριστή και ανανεωμένη προσέγγιση στο θέμα. Ειδικές οπτικές από την πλευρά της αρχαιολογίας, της φιλολογίας ή της κατασκευής οδηγούν αποδεικτικά σε ενδιαφέρουσες απόψεις και προσεγγίσεις της ίδιας της μουσικής, που είναι ο βαθύτερος στόχος κάθε αντίστοιχης έρευνας.
Η συγκεκριμένη έκδοση αισιοδοξεί να αποτελέσει μία σημαντική πηγή αναφοράς για τους μελετητές στα πεδία της μουσικής, της αρχαιολογίας, των βυζαντινών σπουδών, της φιλολογίας και της ιστορίας, τους φοιτητές των αντίστοιχων τμημάτων, τους σπουδαστές ωδείων, τους κατασκευαστές μουσικών οργάνων, αλλά και ενός ευρύτερου κοινού με ενδιαφέρον για την ελληνική μουσική και την τέχνη.

Τίτλος: Η Ακρόπολη μέσα από το μουσείο της
Συγγραφέας: Πάνος Βαλαβάνης
Έκδοση: Εκδόσεις Καπόν, Αθήνα 2013
Σελίδες: 160
ISBN: 978-960-6878-60-2
Τιμή με έκπτωση: 17,55€ χαρτοδετο, 26,55€ πανόδετο

Το βιβλίο Η Ακρόπολη μέσα από το Μουσείο της δεν παρουσιάζει μόνο τα έργα τέχνης που εκτίθενται στο μουσείο. Με αφορμή αυτά προσπαθεί να ανασυνθέσει την ιστορία του ιερού βράχου ως μέρος του πολιτιστικού και του ευρύτερου ιστορικού γίγνεσθαι της αρχαίας Αθήνας. Το βιβλίο ακολουθεί την πορεία του επισκέπτη στο μουσείο, ώστε να μπορεί κάποιος να διαβάσει για τα αρχαία που εκτίθενται μπροστά του. Είναι όμως έτσι γραμμένο ώστε και με αυτόνομη μελέτη να έχει τη δυνατότητα ο αναγνώστης να προσεγγίσει βαθύτερα τα θέματα και να κατανοήσει τις προϋποθέσεις –πολιτικές, κοινωνικές, οικονομικές, ιδεολογικές, καλλιτεχνικές και τεχνολογικές, που οδήγησαν στα μοναδικά έργα της Ακρόπολης.
Πλουσιότατη είναι η εικονογράφηση του βιβλίου, με φωτογραφίες αλλά και πολλά σχέδια και αναπαραστάσεις, που δίνουν τη δυνατότητα να γίνουν κατανοητά τα αποσπασματικά έργα, το καθένα στο πλαίσιό του. Επίσης το βιβλίο απαντά σε πολλά από τα ερωτήματα που γεννιούνται σε όλους τους υποψιασμένους αρχαιόφιλους, όπως π.χ. πόσο ήταν το μέγεθος της αρχαίας Αθήνας και πόσος ο πληθυσμός της, τι σήμαινε η απεικόνιση θηρίων στα μεγάλα αρχαϊκά αετώματα, τι αντιπροσώπευαν τα αγάλματα των Κορών, γιατί το Ερεχθείο έγινε τόσο σύνθετο και ποιος ο ρόλος των Καρυατίδων, γιατί ο ναός της Αθηνάς Νίκης έγινε ιωνικός, τι οδήγησε τον Περικλή και τους συμβούλους του στην επιλογή του συγκεκριμένου οικοδομικού προγράμματος και πώς χρηματοδοτήθηκαν τα μεγάλα έργα, γιατί αποφασίστηκε η τοποθέτηση ιωνικής ζωφόρου στο δωρικό Παρθενώνα, ποια πολιτικά μηνύματα εξέπεμπε ο γλυπτός διάκοσμος του Παρθενώνος κ.ά.

Τίτλος: Ελλάδα και Γαλλία τον 19ο αιώνα / La France et la Grèce au XIXe siècle
Επιμέλεια: Ευάγγελος Χρυσός, Cristophe Farnaud
Έκδοση: Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων, Αθήνα 2013
Σελίδες: 376
Γλώσσα:  Ελληνικά, γαλλικά
ISBN: 978-960-6757-63-1
Τιμή με έκπτωση: 18,00€

Με μεγάλη ικανοποίηση παραδίδουμε στους Γάλλους και στους Έλληνες ενδιαφερομένους αλλά και στο ευρύτερο αναγνωστικό κοινό τα Πρακτικά του συμποσίου, που πραγματοποιήθηκε τον Μάρτιο του 2011 στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών, με θέμα Ελλάδα και Γαλλία κατά τον 19ο αιώνα. Η Γαλλική Πρεσβεία στην Ελλάδα με τη βοήθεια του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών συνεργάστηκε με το Ίδρυμα της Βουλής την Ελλήνων αποτελεσματικά στη διοργάνωση και την πραγματοποίηση του συμποσίου αυτού.
Το στοιχείο που χαρακτηρίζει τις ελληνο-γαλλικές σχέσεις, κατά το μακρό 19ο αιώνα, είναι η σταθερή διάθεση συνεργασίας αλλά και η γόνιμη αλληλεπίδραση σε ποικίλους τομείς, τόσο του δημόσιου όσο και του ιδιωτικού τομέα. Οι εισηγήσεις που δημοσιεύονται στον τόμο καταγράφουν διάφορες πτυχές αυτού του κλίματος.
Το Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία και η Γαλλική Πρεσβεία στην Ελλάδα ευχαριστούν τους εισηγητές που κατέθεσαν τις συνεργασίες τους. Οι δύο φορείς στήριξαν από κοινού οικονομικά την έκδοση του παρόντος τόμου, την επιμέλεια του οποίου ανέλαβε το τμήμα εκδόσεων του Ιδρύματος υπό την κυρία Άννα Καραπάνου. (Ευάγγελος Χρυσός, Christophe Farnaud, από τον πρόλογο της έκδοσης)

Τίτλος: Εμμανουήλ Ι. Τσουδερός 1882-1956: Κεντρικός τραπεζίτης και πολιτικός
Συγγραφέας: Μαργαρίτα Δρίτσα
Έκδοση: Τράπεζα της Ελλάδος, 2013
Σελίδες: 442
ISBN: 978-960-7032-54-6
Τιμή με έκπτωση: 18,00€


H Τράπεζα της Ελλάδος εξέδωσε ένα βιβλίο-αφιέρωμα στον Εμμανουήλ Τσουδερό. Το βιβλίο εστιάζει στη ζωή, τις ιδέες και το έργο του Εμμανουήλ Τσουδερού, ο οποίος διετέλεσε Πρωθυπουργός της εξόριστης κυβέρνησης της Ελλάδας από το 1941 έως το 1944 και Υποδιοικητής και Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος από το 1927 έως το 1939. Συγγραφέας του βιβλίου είναι η Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Οικονομικής και Κοινωνικής Ιστορίας, κα Μαργαρίτα Δρίτσα.

Μέσα από τη μελέτη τόσο του ιδιωτικού όσο και του δημόσιου χώρου, στους οποίους σφυρηλατήθηκε η προσωπικότητα του Εμμανουήλ Τσουδερού, αναδεικνύονται διαστάσεις της ελληνικής ιστορίας που διαμόρφωσαν τη φυσιογνωμία της χώρας στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα. Αναδύονται επίσης ιδιαίτερα επίκαιρες σήμερα όψεις της πολιτικής και της οικονομίας του Μεσοπολέμου και της μεταπολεμικής περιόδου. Η έρευνα εστιάζει ιδιαίτερα στο χώρο των τραπεζών κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου και αναλύει τις συνθήκες διαπραγμάτευσης, ίδρυσης και οργάνωσης της Τράπεζας της Ελλάδος, σε μια εποχή κατά την οποία αφενός η Ευρώπη αλλάζει ραγδαία και αφετέρου η Ελλάδα προσπαθεί να ανακτήσει την αξιοπιστία της στην Ευρώπη, να επιλύσει τα τεράστια προβλήματα που δημιούργησαν ο Διχασμός και η Μικρασιατική Καταστροφή και να αντιμετωπίσει τις συνέπειες της Μεγάλης Κρίσης.

Το έργο εισφέρει στην ελληνική ιστοριογραφία μία νέα σύνθεση και θεώρηση αυτής της περιόδου της ελληνικής ιστορίας, στην οποία ο E. Τσουδερός πρωταγωνιστεί και επηρεάζει τις εξελίξεις ως φορέας νέων ιδεών και αρχών στο ρευστό ελληνικό και ευρωπαϊκό περιβάλλον. Η βιογραφία αυτή βασίζεται σε εκτεταμένη επιστημονική έρευνα και τεκμηρίωση στο Αρχείο Εμμανουήλ Τσουδερού που φυλάσσεται στην Τράπεζα της Ελλάδος, αλλά και σε τελείως νέες – και αναξιοποίητες μέχρι σήμερα – αρχειακές πηγές, όπως το αρχείο της Τράπεζας της Αγγλίας, καθώς και σε άγνωστα στην έρευνα προσωπικά τεκμήρια του ίδιου του Τσουδερού.

Τίτλος:Οι φωνές της ποίησης
Συγγραφέας:Τ.Σ. Έλιοτ
Μετάφραση: Άρης Μπερλής
Έκδοση: Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, Ηράκλειο 2013
Σελίδες: 264
ISBN: 978-960-524-389-0
Τιμή με έκπτωση:14,40€

 Θεωρούμενος ως ένας από τους κορυφαίους ποιητές του 20ού αιώνα, ο Τόμας Στερνς Έλιοτ είναι αναμφισβήτητα και ο σημαντικότερος λογοτεχνικός κριτικός. Οι απόψεις του για τη λογοτεχνία και τη λογοτεχνική κριτική αποτέλεσαν τη βάση της αγγλοσαξονικής Νέας Κριτικής και διαμόρφωσαν καθοριστικά, και διεθνώς, τη μοντερνιστική προσέγγιση της λογοτεχνίας. Η βασική θέση του Έλιοτ περιέχεται στην πεποίθησή του ότι η λογοτεχνική κριτική θα πρέπει να συμπληρώνεται από μιαν ηθική και οντολογική οπτική. Επιμένοντας, εις πείσμα των εστέτ, ότι η μεγάλη ποίηση δεν θα έπρεπε να αξιολογείται μόνο με λογοτεχνικά κριτήρια, ο Έλιοτ υπογράμμιζε ταυτόχρονα ότι αν ένα κείμενο είναι λογοτεχνικό ή όχι θα μπορούσε να κριθεί μόνο με λογοτεχνικά κριτήρια.

Τίτλος: Θέατρο και κινηματογράφος : Θεωρία και κριτική
Συγγραφέας: Συλλογικό 
Έκδοση: Εταιρεία Σπουδών Νεοελληνικού Πολιτισμού & Γενικής Παιδείας, Σχολή Μωραϊτη, Αθήνα 2013
Σελίδες: 380
ISBN: 978-960-259-134-5
Τιμή με έκπτωση:16,20€

 [...] «Το θέατρο είναι ένα δημόσιο μέρος, όπου πάντα συμβαίνει μία συνάντηση ανάμεσα στο κείμενο και τον ηθοποιό, τους ηθοποιούς και τους θεατές, το θέατρο και το δρόμο ή την αγορά. Αυτές οι θεατρικές συναντήσεις περιλαμβάνουν επίσης και τη συζήτηση περί θεάτρου. Το να γράφεις για το θέατρο είναι μία από αυτές τις έντονες συζητήσεις. [...] Χτες ήταν 500 ή χίλιοι άνθρωποι στο κοινό, αύριο θα είναι πάλι τόσοι πάνω κάτω, και το ίδιο σε έναν μήνα ή σε έναν χρόνο από σήμερα. Όταν γράφω, συναντιέμαι με τις απόψεις τους, με κάτι που έχει τον δικό του τόπο και χρόνο. [...] Το θέατρο είναι ένας τόπος όπου ο χρόνος είναι πάντα παρών. Αρκεί να ανοίξει το στόμα του ένας ηθοποιός μπροστά σε ένα κοινό έστω και τριών ανθρώπων και ένα κείμενο τριών χιλιάδων ετών γίνεται αμέσως σύγχρονο. Γι' αυτό το θέατρο υπόκειται στην πολιτική και τις κοινωνικές συνήθειες περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη καλλιτεχνική φόρμα. Για να μπεις σε ένα θέατρο έρχεσαι πάντα από το δρόμο». [...] (Έλενα Πατρικίου: Jan Kott, Από τη θεατρική κριτική στη θεατρική θεωρία)

Τίτλος: Ιστορία των Μαθηματικών: Μία εισαγωγή
Συγγραφέας: Katz J. Victor
Επιμέλεια: Γιάννης Χριστιανίδης
Έκδοση: Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, Ηράκλειο 2012
Σελίδες: 1016
ISBN:  978-960-524-334-0
Τιμή με έκπτωση: 54,00€

 Η έκδοση αυτή παρέχει ένα στέρεο υπόβαθρο στην ιστορία των μαθηματικών και επικεντρώνεται στα πιο θεμελιώδη ζητήματα που περιλαμβάνουν τα προγράμματα σπουδών όλων των βαθμίδων της σύγχρονης εκαίδευσης. Ο αναγνώστης μπορεί να κατανοήσει πληρέστερα τις διάφορες μαθηματικές έννοιες στο ιστορικό τους πλαίσιο, ενώ οι μελλοντικοί δάσκαλοι θα βρουν ένα πολύτιμο βοήθημα για την ανάπτυξη πλάνων διδασκαλίας με βάση την ιστορική εξέλιξη του κάθε ζητήματος. Το βιβλίο ενδείκνυται ιδιαίτερα για ένα εισαγωγικό ή προχωρημένο μάθημα ιστορίας των μαθηματικών σε φοιτητές μαθηματικών με επαγγελματικό ενδιαφέρον για τη διδασκαλία. Το υλικό του βιβλίου είναι οργανωμένο χρονολογικά και κατόπιν θεματικά, στοιχείο που δίνει στους διδάσκοντες τη δυνατότητα να ακολουθήσουν κάποιο συγκεκριμένο θέμα καθ’ όλη τη διάρκεια του μαθήματος. Με την παρουσίαση των σημαντικών εγχειριδίων των διαφόρων χρονικών περιόδων, οι σπουδαστές μαθαίνουν με ποιον τρόπο αντιμετωπίστηκαν ιστορικά τα διάφορα θέματα, στοιχείο που τους επιτρέπει να συναγάγουν συνδέσεις με τις σύγχρονες προσεγγίσεις. Στο πλαίσιο μιας σφαιρικής πραγμάτευσης, το κείμενο καλύπτει, πέραν των εξελίξεων στη Δύση, και τις συνεισφορές των μαθηματικών της Κίνας, της Ινδίας και του Ισλαμικού Κόσμου. Σε ένα πρόσθετο κεφάλαιο εξετάζονται τα παλαιότερα μαθηματικά επιτεύγματα στην Αφρική, την Αμερική και την Ασία. Η εισαγωγή κάθε κεφαλαίου περιλαμβάνει ένα αυτοτελές κείμενο και ένα σχετικό παράθεμα από κάποια πηγή με στόχο να κεντρίσει περαιτέρω το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Θέματα ειδικού ενδιαφέροντος παρατίθενται μέσα σε ειδικά ένθετα, αποσπασμένα από τη ροή του κειμένου για να διευκολύνεται ο εντοπισμός τους. Βιογραφικά κείμενα σκιαγραφούν τη ζωή και τα επιτεύγματα επιφανών μαθηματικών. Σε άλλα αυτόνομα κείμενα διερευνώνται κάποια ειδικά ζητήματα, όπως η αιγυπτιακή επιρροή στα μαθηματικά των αρχαίων Ελλήνων. Στο τέλος του κάθε κεφαλαίου παρατίθενται με μορφή χρονολογίου συνοπτικά στοιχεία για σημαντικούς μαθηματικούς και για τη συνεισφορά τους στην ανάπτυξη του κλάδου. Διάφορα προβλήματα αντλούμενα από πρωτογενείς πηγές δίνουν στους σπουδαστές τη δυνατότητα να κατανοήσουν με ποιους τρόπους κατόρθωναν να επιλύουν προβλήματα οι μαθηματικοί των διαφόρων εποχών και χωρών. Τα ερωτήματα ανάπτυξης προάγουν την ομαδική εργασία και μπορούν να χρησιμοποιηθούν από τους μελλοντικούς δασκάλους στην πρωτοβάθμια και τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση για τη σχεδίαση μαθημάτων. Στη σχολιασμένη βιβλιογραφία στο τέλος κάθε κεφαλαίου παρέχονται διάφορες βασικές και δευτερεύουσες πηγές για έρευνα και περαιτέρω μελέτη.

Τίτλος: Σύμμικτα Δ'. Λόγια περί μεθόδου
Επιλογή κειμένων: Φίλιππος Ηλιού
Επιμέλεια, εισαγωγή: Πόπη Πολέμη
Έκδοση: Μ Ι Ε Τ, Αθήνα 2013
Σελίδες: σσ. 1-576 (τόμ.1ος) και σσ. 577-1179 (τόμ.2ος)
ISBN:   978-960-250-556-4 set
Τιμή με έκπτωση: 31,50 € ο κάθε τόμος

 Η Εργογραφία του Κ. Θ. Δημαρά, την οποία μας κληροδότησε ο Φίλιππος Ηλιού, αριθμεί πάνω από 2.000 επιφυλλίδες στον ημερήσιο αθηναϊκό τύπο. Από τις στήλες της Πρωίας και της Πολιτείας στην αρχή (1931-1932) και ιδίως αργότερα του Ελευθέρου Βήματος (1936-1944) και του Βήματος (1945-1991), ο Δημαράς παρεμβαίνει σταθερά στον δημόσιο πνευματικό διάλογο. Με όχημα την εφημερίδα, αποσκοπεί να διαπλάσει, πέρα από το συνάφι των ειδικών, το ευρύτερο καλλιεργημένο κοινό. Με την επιλογή των 301 κειμένων του Κ. Θ. Δημαρά που συγκεντρώνονται στα Σύμμικτα Δ΄, κατατίθεται ένα σημαντικό δείγμα του ευρύτατου επιφυλλιδογραφικού του έργου, που καλύπτει όλο το χρονικό ανάπτυγμά του. Προσφέρεται έτσι και η ευκαιρία, μέσα από την πλούσια παρακαταθήκη των επιφυλλίδων, να διερευνηθεί η μακρά και πυκνή διαδρομή του συντάκτη τους. Μπορεί πράγματι κανείς, ξεφυλλίζοντας τους τόμους αυτούς, να παρακολουθήσει τον βηματισμό από τον ιδανισμό, τον ευσεβισμό και τον χριστιανικό κοινωνισμό στη λογοκρατία, τον επιστημονισμό και τον φιλοσοφημένο αγνωστικισμό (με αυτούς τους όρους περιέγραψε την πνευματική πορεία του Κ. Θ. Δημαρά ο Παναγιώτης Μουλλάς). Εξάλλου, κριτικός της λογοτεχνίας στην αρχή, ο Δημαράς γλιστρά σταδιακά από την αισθητική θεώρηση στην ιστορική. Και βέβαια από τη λογοτεχνία περνάει διαδοχικά στη μελέτη της ιστορίας της λογοτεχνίας, στην ιστορία των γραμμάτων και από εκεί στην ιστορία των ιδεών. Πλάι στις μετατοπίσεις, στις έξι δεκαετίες που καλύπτουν αυτοί οι δύο τόμοι μπορεί επίσης κανείς να διαγνώσει κάποιες σταθερές: υψηλή συνείδηση του ρόλου του διανοουμένου, αποφυγή προσωπικών αντεγκλήσεων, πίστη στην αγωγή. Το σώμα των επιφυλλίδων το διαπερνά ο απόηχος των ευρύτερων φιλολογικών και ιστοριογραφικών σχεδιασμών ή επιτευγμάτων του για να εκβάλει στο πλατύ κοινό, τις βεβαιότητες του οποίου ο Κ. Θ. Δημαράς επιχειρεί σταθερά να διεμβολίσει. Όσο για τη μέθοδο, αυτή είναι μία: συνδυασμός ηθικής και λογικής. Και το ζητούμενο στο βάθος ένα: η αλήθεια, που από μόνη της είναι επαναστατική. Και ασφαλώς η υψηλή εκλαΐκευση, η επιφυλλιδογραφική επίμονη δημόσια παρέμβαση του Δημαρά, αποτελεί οργανικό στοιχείο της προσφοράς του, πλάι στα έργα υποδομής και σύνθεσης που δημιούργησε, αλλά και τους θεσμούς που ιδεάστηκε ή εμψύχωσε.

Τίτλος:  Still Life: Αριστουργήματα από το Μουσείο Καλών Τεχνών της Βοστώνης
Επιμέλεια έκθεσης:  Ronni Baer, Τ.Μαυρωτάς, Ε. Πολυχρονιάδου
Έκδοση:  'Ιδρυμα Β. & Μ. Θεοχαράκη
Σελίδες:  143
ISBN:  978-618-80324-1-5
Τιμή με έκπτωση:  18,00€

Το Ίδρυμα Β. & Μ. Θεοχαράκη σε συνεργασία με το Μουσείο Καλών Τεχνών της Βοστώνης παρουσιάζει την έκθεση «Still Life: Αριστουργήματα από το Μουσείο Καλών Τεχνών της Βοστώνης. Παράδοση και Καινοτομία».

Από την μεγάλη φλαμανδική σχολή, στον ιμπρεσιονισμό, τον μοντερνισμό και τη σύγχρονη τέχνη.

48 έργα με θέμα τη Νεκρή Φύση που προέρχονται αποκλειστικά από τις συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών της Βοστώνης. Τα έργα, σημαντικών Ευρωπαίων και Αμερικανών ζωγράφων, διατρέχουν 5 αιώνες εικαστικής δημιουργίας, από τον 16ο έως και τον 21ο αιώνα από την περίφημη συλλογή του Μουσείου Καλών Τεχνών της Βοστώνης, μεταξύ των οποίων, οι: Edouard Vuillard, Gustave Courbet, Edouard Manet, Henri Matisse, Pierre-Auguste Renoir, Alfred Sisley, Jean Metzinger, James Ensor, Giorgio Morandi, Juan Gris και Georgia O'Keeffe. Η νεκρή φύση υπήρχε στην κλασική αρχαιότητα και εμφανίστηκε και πάλι ως ανεξάρτητο είδος στα τέλη του 16ου αιώνα. Λόγω των απεριόριστων δυνατοτήτων της και των επιλογών που επιτρέπει, η νεκρή φύση στη ζωγραφική προσφέρεται για καλλιτεχνικούς πειραματισμούς.

Η έκθεση περιλαμβάνει επιτραπέζια νεκρή φύση, νεκρές φύσεις vanitas, trompe l’oeil (οφθαλμαπάτη), έργα με θέμα τρόπαια και εκθέματα  κυνηγιού, πίνακες που εκδηλώνουν ανατολίτικες επιρροές και μινιμαλιστικές τάσεις.


Το ελληνικό κοινό θα έχει τη μοναδική ευκαιρία να θαυμάσει 47 εξαιρετικά ζωγραφικά έργα και ένα video installation αντιπροσωπευτικά της Still Life από πολύ σημαντικούς καλλιτέχνες.

 

Το Διοικητικό Συμβούλιο του Ιδρύματος Παναγιώτη και Έφης Μιχελή εγκαινιάζει τη Δευτέρα 11 Φεβρουαρίου 2013 και ώρα 19:00 στην Αίθουσα Εκθέσεων και Εκδηλώσεων του Ιδρύματος (Βασιλίσσης Σοφίας 79, Αθήνα) έκθεση έργων ζωγραφικής με τίτλο:

                             Έλληνες Ναΐφ Ζωγράφοι


Την επιμέλεια της έκθεσης έχει αναλάβει ο ιστορικός της τέχνης καθηγητής κ. Στέλιος Λυδάκης.

Η έκθεση περιλαμβάνει έργα 40 ναΐφ ζωγράφων παλαιότερων αλλά και σύγχρονων. Αναλυτικότερα παρουσιάζονται έργα των: Λίας Αγαπίου-Σουλή, Γιάννη Αμοργιανού, Αριάδνης Βορνόζη, Γιάννη Βούρου, Μιχάλη Γλαράκη, Χάρη Δουλγκέρη, Χριστόφορου Δρακιώτη, Νίκης Ελευθεριάδη, Ελπίδας Ζίτα-Μανιάτη, Γιάννη Θεοφίλη, Θεόφιλου Χατζημιχαήλ, Σοφίας Καλογεροπούλου-Μαζαράκη, Πέτρου Κάτσα, Άλκη Κεραμίδα, Άγγελου Κουγιουμτζή,  Ιωάννη Κουτσούρη, Ράλλη Κοψίδη, Δημήτρη Κωστόπουλου, Ανθούλας Λαζαρίδου-Δουρούκου, Ειρήνης Μαμάη, Γιάννη Μενεσίδη, Γιάννη Μητράκα, Έφης Μιχελή, Θανάση Μπακογιώργου, Ρούλης Μπούα, Νικόλαου Γάτου, Γιάννας Ξέρα, Ιωάννη Παπαδόπουλου, Ιουλίας Παπανούτσου, Σώτου Παπασπυρόπουλου, Πέτρου Πετρατζά, Μαρίας Πωπ, Φανής Ρουμελιώτη-Μαργαρίτη, Γιώργου Σικελιώτη,  Λεωνίδα Τσαλαμπαμπούνη, Έρσης Χατζημιχάλη καθώς και δύο έργα ανώνυμων καλλιτεχνών.

Το Δ.Σ. του Ιδρύματος Μιχελή επιθυμώντας να συνεχίσει την προσπάθεια της ιδρύτριάς του και ναΐφ ζωγράφου ‘Εφης Π. Μιχελή (1906-1984), διοργανώνει την έκθεση αυτή για να προβάλει στο ευρύ κοινό τη ναΐφ ζωγραφική στην Ελλάδα, την εξέλιξη και την ποικιλία της. Η ελληνική ναΐφ ζωγραφική έχει να επιδείξει αξιόλογους εκπροσώπους οι οποίοι παρουσιάζουν εξαιρετική πολυμορφία ως προς τα εκφραστικά μέσα που χρησιμοποιούν. Το έργο τους άλλωστε αποτελεί ένα σημαντικότατο κεφάλαιο της καλλιτεχνικής δημιουργίας των Νεοελλήνων, που μέχρι πρότινος αντιμετωπιζόταν με επιφύλαξη ως προς την καλλιτεχνική του αξία. 

Ο Στέλιος Λυδάκης στην εισαγωγή του καταλόγου της έκθεσης αναφέρεται στη θεματολογία των ναΐφ με τα ακόλουθα λόγια: «Γενικά οι προσωπικές αναμνήσεις από το παρελθόν, ή η αναφορά στα ηρωικά γεγονότα της ιστορίας φαίνεται να κυριαρχούν. Και όπως κανείς μεγαλώνει, το παρελθόν διακρίνεται καθαρότερα, ενώ το παρόν τις πιο πολλές φορές παραγκωνίζεται. Το παρελθόν είναι ο χαμένος παράδεισος στον οποίο κανείς ξαναγυρίζει με τις αναμνήσεις του: το πατρικό σπίτι, οι γονείς, οι ανθισμένες γλάστρες στην αυλή. Τα δραματικά στοιχεία είναι σπάνια. Η νοσταλγία επιλέγει όσα ενέχουν μια συναισθηματική αξία, πέρα από στεναχώριες και βάσανα. Επιθυμεί να ξαναγίνει κανείς παιδί. Είναι μια ενδόμυχη ανάγκη και ευχή του ανθρώπου που ξέρει ότι μόνο έτσι βρίσκει αυτό που ενδόμυχα αποζητά. Η νοσταλγία άλλωστε είναι καθαρά ανθρώπινο ιδίωμα. Το ζώο δεν νοσταλγεί. Και μπορεί να πονά κανείς νοσταλγώντας, μα οι αναμνήσεις και η αναφορά σ̓ αυτές φαντάζουν σαν μια μεγάλη παρηγοριά.
Ο προσωπικός, λυτρωμένος κόσμος έχει τον χαρακτήρα του ευτυχισμένου ονείρου. Δίχως οποιαδήποτε εφιαλτική πλευρά αναλογεί στην κρυφή επιθυμία της επαναβίωσης του ιδεατού εκείνου κόσμου, που διατηρεί καθένας αλώβητο από τα παιδικά του χρόνια. Κάποιοι επιστρέφουν σ΄αυτόν με τις εξιδανικευμένες αναμνήσεις τους, άλλοι αξιώνονται να τον μορφοποιήσουν στο έργο τους και να το ζήσουν πρόσωπο με πρόσωπο για μια δεύτερη φορά.»



Διάρκεια έκθεσης: 11 Φεβρουαρίου - 29 Μαρτίου 2013
Ώρες λειτουργίας έκθεσης:
Δευτέρα κλειστά
Τρίτη, Τετάρτη και Παρασκευή: 11.00 ‒ 18.00
Πέμπτη: 11.00 ‒ 20.00
Σάββατο και Κυριακή: 11.00 – 16.00


Πληροφορίες:
Ίδρυμα Παναγιώτη και Έφης Μιχελή
Κυρία Μαρίνα Τσούλου
Βασιλίσσης Σοφίας 79, 11521 Αθήνα
Τηλ. & Fax: 210 7218626
e-mail: marina.tsoulou@michelisfoundation.gr
www.michelisfoundation.gr

Τίτλος:  Η Δύση της Ανατολής. Θεσσαλονίκη 1870-1912. Τα χρόνια του μετασχηματισμού
Κείμενα: Γιάννης Επαμεινώνδας, Ιωάννης Δ. Στεφανίδης
Έκδοση: Αθήνα, ΜΙΕΤ, 2012 
Σελίδες: 255 με 239 έγχρωμες και α/μ εικόνες  
ISBN: 978-960-250-554-0
ΕΞΑΝΤΛΗΜΕΝΟ







Η έκδοση αυτή πραγματοποιήθηκε με την ευκαιρία της ομώνυμης έκθεσης που διοργάνωσε το Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης στον εκθεσιακό χώρο του Πολιτιστικού Κέντρου Θεσσαλονίκης του ΜΙΕΤ (Βίλα Καπαντζή, από 25 Σεπτεμβρίου 2012 έως 22 Μαρτίου 2013). Το υλικό της έκδοσης προέρχεται από τη συλλογή ταχυδρομικών δελταρίων του Άγγελου Παπαϊωάννου, ο οποίος ευγενικά παραχώρησε στο ΕΛΙΑ/ΜΙΕΤ την άδεια για την ψηφιοποίηση και την αξιοποίηση της συλλογής του. Από το σύνολο των περίπου 1.300 καρτποστάλ της συλλογής επιλέχθηκαν 187 δελτάρια, τα οποία εμπλουτίστηκαν από τις συλλογές του ΕΛΙΑ με 38 ακόμη που αφορούν κυρίως επαγγέλματα και ενδυμασίες. Η Δύση της Ανατολής, τίτλος δανεισμένος από το ομότιτλο βιβλίο της Έλλης Σκοπετέα (1992), εστιάζει στην πορεία και τις διαδικασίες μέσα από τις οποίες διαμορφώθηκε, στα χρόνια 1870-1912, η πόλη στην οποία εισήλθε ο ελληνικός στρατός τον Οκτώβριο του 1912. Στη Θεσσαλονίκη του 1912 συνυπάρχει ακόμη ο παλιός κόσμος της Ανατολής με τον νέο κόσμο της Δύσης. Εμβληματική απεικόνιση αυτών των δύο διαφορετικών κοσμοαντιλήψεων αποτελεί η φωτογραφία του εξωφύλλου του βιβλίου με τις δύο Εβραίες γυναίκες, τη μάνα με την παραδοσιακή ενδυμασία και την κόρη ντυμένη σύμφωνα με την ευρωπαϊκή μόδα, να βαδίζουν πλάι πλάι. Παράδοση και νεωτερικότητα αναμετρήθηκαν στα Βαλκάνια στη διάρκεια του 19ου αιώνα –πάντα σε σύγκριση με τα όσα συνέβαιναν στην Ευρώπη. Ωστόσο, στα ογδόντα και πλέον χρόνια που μεσολαβούν από τη δημιουργία του ελληνικού κράτους έως την προσάρτηση της Μακεδονίας, η Θεσσαλονίκη θα γνωρίσει μια εντελώς διαφορετική Οθωμανική Αυτοκρατορία. Από την άθλια ανατολίτικη πόλη, και μάλιστα από τις πιο βρόμικες, όπως την περιγράφουν οι περιηγητές των αρχών του 19ου αιώνα, μέχρι τη λαμπρή κοσμοπολίτισσα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η ιστορία του μετασχηματισμού της Θεσσαλονίκης είναι συναρπαστική και ακολουθεί τις γενικότερες αλλαγές που σημειώνονται στην Αυτοκρατορία. Στη διάρκεια της βασιλείας των σουλτάνων Μαχμούτ Β΄ (1808-1839), Αβδούλ Μετζίτ Α΄ (1839-1861) και Αβδούλ Αζίζ Α΄ (1861-1876) επιχειρήθηκε ο εκσυγχρονισμός της κοινωνίας και του οθωμανικού κράτους με στόχο η χώρα να λογισθεί ως ευρωπαϊκή δύναμη, ισότιμη των Μεγάλων Δυνάμεων –αν και επί Αβδούλ Χαμίτ Β΄ (1876-1909) σημειώθηκε στροφή στον απολυταρχισμό. Οι μεταρρυθμίσεις επηρέασαν αποφασιστικά τη Θεσσαλονίκη, που εκείνη την εποχή αποτελεί την κυριότερη πόλη των ευρωπαϊκών κτήσεων του σουλτάνου και πύλη εξόδου προς τη Μεσόγειο για ολόκληρη τη Βαλκανική. Η Θεσσαλονίκη διέθετε πολυεθνοτικό πληθυσμό (Εβραίους, Τούρκους, Έλληνες, Λεβαντίνους) και προοδευτικό χαρακτήρα –υπόβαθρο που διευκόλυνε τους πειραματισμούς, σε αντίθεση με την πιο συντηρητική, σουλτανική Κωνσταντινούπολη. Η ίδια η αστική δομή της πόλης θα περάσει μέσα από μια διαδικασία εκσυγχρονισμού και εξωραϊσμού, που θα την αλλάξει ριζικά. Η Θεσσαλονίκη έμπαινε, έστω και καθυστερημένα, στον αστερισμό της νεωτερικής εποχής και μετασχηματιζόταν στη γνωστή –κοσμοπολίτικη για τους γηγενείς, εξωτική για τους Ευρωπαίους- πόλη της μπελ επόκ, εκσυγχρονιζόμενη πλέον οριστικά σε όλα τα επίπεδα, από τη ριζική αλλαγή του αστικού ιστού μέχρι την οικονομία, το εμπόριο, την εκπαίδευση, την ψυχαγωγία, τα ήθη. Στον 20ό αιώνα, με τα προσφυγικά ρεύματα των πολέμων, την Ανταλλαγή και το Ολοκαύτωμα θα επέλθει η ολοσχερής ανατροπή της πληθυσμιακής της σύστασης και η μετατροπή της σε μια ομογενοποιημένη ελληνική πόλη. Εκατό χρόνια μετά την προσάρτησή της, η Θεσσαλονίκη του 2012 είναι πλέον μια πόλη τελείως διαφορετική από εκείνη του 1912. Το μεγάλο άλμα όμως είχε ήδη γίνει στη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών της οθωμανικής κυριαρχίας και ήταν εκείνο που μεταμόρφωσε τη νωχελική και ράθυμη πόλη του Λεβάντε σε ευρωπαϊκή μεγαλούπολη.  

Τίτλος: Διδύμου κληρικού ελαχίστου προφήτου της Υπερκαλύψεως βιβλίον μοναδικόν
Συγγραφέας: Ούγος Φόσκολος
Μετάφραση - Σχόλια: Ανδρέας Μπελεζίνης, Δημήτρης Αρβανιτάκης
Έκδοση: Αθήνα, ΜΙΕΤ, 2012 
Σελίδες: 343 
ISBN: 978-960-250-542-7
Τιμή με έκπτωση: 25,20€


Ο Ούγος Φόσκολος (Ζάκυνθος 1778 – Λονδίνο 1827) ήταν ένας συγγραφέας, οι ιδεολογικές αρχές και η δράση του οποίου είχαν προκαλέσει ζωηρές αντιπαραθέσεις και μεγάλες έχθρες. Στα χρόνια ανάμεσα στο 1807 και το 1811 ο Φόσκολος είχε συγκρουστεί σκληρά με μια ομάδα αργυρώνητων και αυλοκολάκων λογίων του ναπολεόντειου Μιλάνου. Η σύγκρουση αυτή υπερέβαινε τις προσωπικές αντιζηλίες και αναδείκνυε τις διαφορετικές οπτικές για ζητήματα πολύ κρίσιμα: για τη φιλολογία, την ποίηση και την σχέση της πολιτικής με το πνεύμα. Η Υπερκάλυψις άρχισε να γράφεται το 1810, αντιγράφτηκε σ’ ένα από τα στάδια της επεξεργασίας της με το χέρι του Ανδρέα Κάλβου και τυπώθηκε ψευδωνύμως στη Ζυρίχη το 1816. Όπως σημειώνει ο ίδιος ο Φόσκολος, «είναι σάτιρα εναντίον των λογίων της Ιταλίας οι οποίοι, με το να καπηλεύονται τη μάθηση και την αλήθεια, αφανίζουν τη φιλολογία αυτού του έθνους και υποθάλπουν τη φιλοδοξία και τα σφάλματα του Ναπολέοντα. Σ’ αυτήν σκιαγραφούνται τα ήθη των τέτοιων λογίων και τα αισχρά πάθη και ο προσωπικός χαρακτήρας μερικών, με την πρόθεση να γίνει κατανοητό ότι οι συμφορές της ταραγμένης πολιτικής κατάστασης στην Ευρώπη και της δουλείας της Ιταλίας γεννήθηκαν από τα ψεύδη των ανθρώπων των γραμμάτων, που διαδίδονται για πρόσκαιρη ωφέλεια των Κυβερνητών». Φορώντας το λογοτεχνικό προσωπείο του Δίδυμου κληρικού, την ώρα της πτώσης του Ναπολέοντα, την πιο κρίσιμη στιγμή του ιταλικού εθνικού ζητήματος, ο Φόσκολος υψώνει λόγο καταγγελτικό ενάντια στους ανθρώπους του πνεύματος που εμπορεύονται τη γνώση, που θυμιατίζουν τον νικητή, που υποτάσσονται στην εξουσία. Το αίτημα της πνευματικής ελευθερίας που αναδύεται μέσα από τον λόγο του Φόσκολου-Δίδυμου κληρικού κάνει την Υπερκάλυψη ένα από τα πιο εμβληματικά κείμενα της ευρωπαϊκής φιλολογίας κατά τη διαδικασία μετάβασης από τον τύπο του παραδοσιακού λογίου σε εκείνον του διανοουμένου. Στο προλογικό του σημείωμα ο Δημήτρης Αρβανιτάκης συνοψίζει τη θέση του Φόσκολου ως εξής: «το χρέος του ανθρώπου των γραμμάτων είναι όχι ο τυφλός εγκωμιασμός της εξουσίας ή η κολακεία του ηγεμόνα, όχι η διεκδίκηση του πλούτου και της ατομικής δόξας, αλλά η έκφραση της αυθεντικής ανάγκης του ίδιου και ο μεσολαβητικός του ρόλος μεταξύ εξουσίας και κοινωνίας, με βαθύτερο στόχο την ανύψωση της ίδιας της κοινωνίας. Λοιπόν: ο ζωτικός χώρος της λογιοσύνης πρέπει να είναι όχι τα κλειστά τείχη της Αυλής, αλλά ο ευρύς ορίζοντας της κοινωνίας. Μέσα δε στις ορισμένες συνθήκες –εννοώ την κορύφωση του εθνικού πυρετού-, το μάθημα του Φόσκολου ήταν ακόμα πιο σαφές: χρέος των λογίων είναι να αναδειχτεί το πρόσωπο, η ιστορία, ο πλούτος της Ιταλίας, να μαθητέψουν οι σύγχρονοι κοντά στους μεγάλους του ιταλικού παρελθόντος. Να δουν το έργο τους δηλαδή μέσα στον ορίζοντα του νέου: μέσα στον ορίζοντα του ιταλικού έθνους». Η Υπερκάλυψις υπερβαίνει τα όρια ενός λίβελου και ανάγεται σε έργο τέχνης αλλά και σε μαρτυρία ενός ορισμένου σταδίου ανάπτυξης της ιταλικής λογιοσύνης και της ιταλικής ιστορίας. Κείμενο ερμητικό και αλληγορικό, γραμμένο σε ύφος βιβλικό, ταξιδεύει μέσα στο μεγάλο ποτάμι της «οραματικής» λογοτεχνίας. Για τον Έλληνα αναγνώστη μπορεί επιπλέον να αποτελέσει ένα κλειδί για μια νέα, εμπλουτισμένη ανάγνωση της Γυναίκας της Ζάκυθος, καθώς τον φέρνει σε επαφή με έναν λογοτεχνικό τόπο στον οποίον ανήκει η Υπερκάλυψη και από τον οποίον αναμφίβολα κατάγεται το επίσης ερμητικό σολωμικό κείμενο.