Blogger Template by Blogcrowds.

Πολεμικές οφειλές και εγκληματίες πολέμου στην Ελλάδα

https://scontent-fra3-1.xx.fbcdn.net/hphotos-xtf1/v/t1.0-9/11063959_905919679469931_6993784682338939003_n.jpg?oh=6201cbf5fdcff98294a0cd33e48d79e8&oe=55FED8D8Τίτλος: Πολεμικές οφειλές και εγκληματίες πολέμου στην Ελλάδα
Συγγραφέας: Κωνσταντινάκου Δέσποινα-Γεωργία
Επιμέλεια: Γαργαρώνη Μαρία
Έκδοση: Εκδόσεις Αλεξάνδρεια, Αθήνα 2015
Σελίδες: 560
ISBN: 978-960-2216-51-4
Τιμή με έκπτωση: 23,96€


Η λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου σήμανε την ώρα της απόδοσης ευθυνών για τις τεράστιες ανθρώπινες απώλειες και τις υλικές καταστροφές. Ήδη άλλωστε μεσούντος του πολέμου οι Σύμμαχοι διεκήρυσσαν την ακλόνητη αποφασιστικότητά τους για την παραδειγματική τιμωρία των εγκληματιών πολέμου και την καταβολή της δέουσας επανόρθωσης στις χώρες που συμμετείχαν στον κοινό αγώνα. 

Η Ελλάδα, που συγκαταλεγόταν μεταξύ των νικητών, υπέστη μια εξαιρετικά σκληρή τριπλή κατοχή, με μεγάλες απώλειες σε έμψυχο και άψυχο δυναμικό, και προσπάθησε κι αυτή με τη σειρά της να προβάλει τις διεκδικήσεις της. Έκαναν άραγε οι ελληνικές κυβερνήσεις όλα τα απαραίτητα βήματα προκειμένου να εξασφαλίσουν την ηθική και υλική δικαίωση; Αναγνώρισαν οι πρώην κατακτητές την ευθύνη τους, αποδεχόμενοι να συμβάλουν στην εκκαθάριση των συνεπειών που προκάλεσε ο πόλεμος; Αποδόθηκε η πρέπουσα τιμωρία σε αυτούς που διενήργησαν τόσο εκτεταμένα εγκλήματα πολέμου; Τα θύματα αυτών των εγκλημάτων έλαβαν την αποζημίωση που δικαιούνταν; Η ελληνική πολιτεία έλαβε την κατάλληλη επανόρθωση προκειμένου να οργανώσει εκ νέου τις δομές της και να ανασυγκροτήσει την κατεστραμμένη οικονομία της; 

Το ανά χείρας βιβλίο, στηριγμένο σχεδόν εξολοκλήρου σε αρχειακές πηγές της Ελλάδας και του εξωτερικού, αποτελεί την πρώτη συγκριτική επιστημονική μελέτη που επιχειρεί να παρουσιάσει στην ολότητά της την πολιτική που ακολουθήθηκε στη διεκδίκηση των πολεμικών οφειλών και την ποινική δίωξη των εγκληματιών πολέμου, εστιάζοντας όχι μόνο στη Γερμανία αλλά και στις δύο άλλες δυνάμεις κατοχής, την Ιταλία και τη Βουλγαρία. 

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η αρχαιολογία και οι αισθήσεις

https://scontent.xx.fbcdn.net/hphotos-xfp1/v/t1.0-9/11011722_10153349405094533_3239820810391236543_n.jpg?oh=f91ec4260a38c73c010013a2e9142d32&oe=5605F5A9Τίτλος: Η αρχαιολογία και οι αισθήσεις / βίωμα, μνήμη και συν-κίνηση
Συγγραφέας: Γιάννης Χαμηλάκης
Μετάφραση:  Νίκος Κούρκουλος
Έκδοση: Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου, Αθήνα 2015
Σελίδες: 265
ISBN: 978-618-5118-08-2
Τιμή με έκπτωση: 20,13€




Η αρχαιολογία θα μπορούσε να προσφέρει μια πλουσιότερη ματιά στην ανθρώπινη αισθητηριακή εμπειρία, ξεπερνώντας την έως τώρα περιορισμένη και βασικά προβληματική αντιμετώπιση των σωματικών αισθήσεων. Ο Γιάννης Χαμηλάκης προτείνει μια αισθητηριακή αρχαιολογία που μπορεί να ανακαλύψει τις χα-μένες, καταπνιγμένες και ξεχασμένες αισθητηριακές και συν-κινητικές τροπικότητες των ανθρώπων. Χρησιμοποιώντας την Κρήτη της Εποχής του Χαλκού σαν μελέτη περίπτωσης, δείχνει πως μπορεί να μας βοηθήσει η αισθητηριακή μνήμη για να επανεξετάσουμε προβλήματα που εκτείνονται από την παραγωγή της προγονικής κληρονομιάς έως την μεγάλης κλίμακας κοινωνική αλλαγή και την πολιτισμική σημασία των μνημείων. 

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Νέες Εκδόσεις της Εταιρείας Κρητικών Ιστορικών Μελετών



http://www.historical-museum.gr/images/uploads/general_images/Katalogos_ekthesis_I_Kriti_apo_ton_19o_ston_20o_aiona.JPG                                                  
Τίτλος: Η Κρήτη από τον 19ο στον 20ο αιώνα (δίγλωσσο)
Κείμενα: Εύα Γραμματικάκη, Μανόλης Δρακάκης, Αγησίλαος Καλουτσάκης, Αγγελική Μπαλτατζή
Επιμέλεια:  Αλέξης Καλοκαιρινός, Λένα Τζεδάκη-Αποστολάκη
Έκδοση: Εταιρεία Κρητικών Ιστορικών Μελετών, Ηράκλειο 2013
Σελίδες: 60
ISBN: 978-960-9480-23-9
Τιμή με έκπτωση: 4,50€




Κατάλογος της περιοδικής έκθεσης του ΙΜΚ με τίτλο "Η Κρήτη από τον 19ο στον 20ό αιώνα. Οικονομία και κοινωνία." 

Πολιτικές, κοινωνικές, οικονομικές και πολιτισμικές εξελίξεις που σημάδευσαν την μετάβαση του νησιού από τον οθωμανικό κόσμο στο ελεύθερο Ελληνικό κράτος. (Νοέμβριος 2013-Μάιος 2014)

Διατίθεται σε δίγλωσση έκδοση: Ελληνικά- Αγγλικά

(από την παρουσίαση του καταλόγου στο ΙΜΚ)





http://www.historical-museum.gr/store/img/p/348-614-large.jpg
Τίτλος: Ένας Αρχαιολόγος στον Πόλεμο (Μαρτυρίες / 6)
Συγγραφέας: Tom J. Dunbabin
Μετάφραση: Ρόζμαρι Τζανάκη
Επιμελητές σειράς: Αλέξης Καλοκαιρινός, Κώστας Μαμαλάκης
 Επιμέλεια κειμένου: Κλαίρη Μιτσοτάκη
Εκδόσεις: Εταιρεία Κρητικών Ιστορικών Μελετών, Ηράκλειο 2015
 Σελίδες: 290
ISBN: 978-960-9480-31-4
Τιμή με έκπτωση: 9,00€





Οι αναμνήσεις του Tom J. Dunbabin από την Κρήτη και τους ανθρώπους της κατά τη διάρκεια της Κατοχής, όπου υπηρέτησε ως αξιωματικός των Βρετανικών Μυστικών Υπηρεσιών.

Νίκος Δραγούμης ο ζωγράφος 1874-1933

http://www.miet.gr/web/covers/books/dragoumis_cover_sitebig.jpgΤίτλος:Νίκος Δραγούμης ο ζωγράφος, 1874-1933 
Κείμενα: Μάρκος Φ. Δραγούμης, Φίλιππος Στ. Δραγούμης, Νίκος Π. Παΐσιος 
Έκδοση: Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα 2015 
Σελίδες: 221 
ISBN: 978-960-250-641-7 
Τιμή με έκπτωση: 31,50€




Η έκδοση αυτή πραγματοποιήθηκε με την ευκαιρία της ομώνυμης έκθεσης που διοργάνωσε το Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης στον εκθεσιακό χώρο του Μεγάρου Εϋνάρδου (7 Μαΐου έως 18 Ιουλίου 2015).

 Ο Νίκος Δραγούμης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1874. Ήταν πρωτότοκος γιος του Στέφανου Δραγούμη (ο οποίος έγινε πρωθυπουργός το 1910) και αδελφός του πολιτικού και συγγραφέα Ίωνα Δραγούμη. Αφού ολοκλήρωσε το εξατάξιο γυμνάσιο, πήγε το 1891 στο Παρίσι για να προετοιμαστεί για τις εισιτήριες εξετάσεις στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων. Τελικά θα αποτύχει στις εξετάσεις, αλλά θα παραμείνει στη Γαλλία (με μικρότερα ή μεγαλύτερα διαλείμματα) για είκοσι χρόνια. Εγγράφεται στη Νομική Σχολή της Σορβόννης, από όπου θα αποφοιτήσει στα τέλη του 1897. Θα εγκαταλείψει όμως τα νομικά, που ποτέ δεν αγάπησε, για να ασχοληθεί με τη ζωγραφική. Παρακολουθεί μαθήματα στην ιδιωτική σχολή τέχνης Académie Julian για δυο χρόνια (από τον Οκτώβριο του 1899 μέχρι τον Δεκέμβριο του 1901). Στη Julian θα συνδεθεί στενά με τον Ωγκύστ Σαμπώ, ζωγράφο από το Γκραβεζόν της Προβηγκίας, και από τον Σαμπώ, πιθανότατα, θα γνωριστεί με τον άλλο επιστήθιο φίλο του, τον ζωγράφο Ζαν Μπαλτύς. Από το 1903, και μετά από εκτεταμένες πεζοπορικές περιπλανήσεις (θα γυρίσει όλο σχεδόν το νότο της Γαλλίας, και αφού διαβεί τα Πυρηναία μέχρι τη Βαρκελώνη), θα εγκατασταθεί για μεγάλα διαστήματα στο Γκραβεζόν, όπου, κατά περιόδους, θα συμπήξει με τους Μπαλτύς και Σαμπώ ένα ιδιαίτερο εργαστήριο, ένα είδος αδελφότητας ζωγραφικής. Στα χρόνια του Γκραβεζόν ανήκει και ο μεγαλύτερος όγκος των έργων του Δραγούμη που έχουν φτάσει ως εμάς. Από εκεί θα φύγει τον Οκτώβριο του 1911, βαριά χτυπημένος από την πρώτη κρίση του ψυχικού νοσήματος που θα τον βασανίζει μέχρι το τέλος της ζωής του. Πέθανε το 1933, μετά από εικοσαετή εγκλεισμό σε ψυχιατρεία στη Γενεύη και την Αθήνα.

Τον Φεβρουάριο του 1941, ο Ζαν Μπαλτύς σημείωνε στο ημερολόγιό του: «Ο Νίκος Δραγούμης, με τον οποίο είχα την τύχη να συγκατοικήσουμε στο Γκραβεζόν, ήταν ένας από εκείνους τους γνήσιους καλλιτέχνες, τόσο αυθεντικός όσο ο Βαν Γκογκ και ο Γκωγκέν». «Έλληνα Βαν Γκογκ» τον χαρακτήριζε και ο Δημήτρης Πικιώνης το 1963.

Ο αδελφός του Φίλιππος Δραγούμης έγραψε γι’ αυτόν: «Ο Νίκος, άκακος, ευγενικός κι αξιαγάπητος άνθρωπος, αν κι επαναστατικής ιδιοσυγκρασίας –και κάποτε θυμώδης- είναι πιθανόν ο πρώτος που έφερε στην Ελλάδα την ιμπρεσιονιστική τεχνοτροπία και το χωρίς βαθμιαία φωτοσκίαση σχεδόν διακοσμητικό σχεδίασμα με νερόχρωμα και gouache (πηχτό συνήθως άσπρο χρώμα) πάνω σε σκοτεινό αδρό χαρτί (στρατσόχαρτο). […] Ήταν φιλόσοφος, στωικός, κάθε άλλο όμως παρά αυστηρός, αντίθετα χαρούμενος, αμέριμνος και ειρωνικός, χωρίς κακία, που αγαπούσε στο έπακρο την ελευθερία και που μισούσε κάθε συμβιβασμό ηθικό και κοινωνικό, κάθε υποκρισία και κάθε επιτήδευση, που λάτρευε τη φύση κι απεχθανόταν θανάσιμα τις λεγόμενες προόδους της τεχνικής και της μηχανικής. Υπεραγαπούσε την ελεύθερη φύση και προσπαθούσε με μεγάλη ασκητικότητα να προσαρμόζεται στους φυσικούς νόμους. Δεν τον ένοιαζε τι λέγουν ή τι κάνουν οι αστοί, ή μάλλον με τα φερσίματα και το ντύσιμό του περιφρονούσε και κορόιδευε τους συμβατικούς των κανόνες ζωής και τρόπους συμπεριφοράς, αν και πάντα το έκανε με ευγένεια, χωρίς να τους προσβάλλει και χωρίς κακία για κανένα. Αγαπούσε την απλοϊκή κι αβίαστη φυσικότητα των χωρικών, τον εύρωστο κι ανεπηρέαστο από το μηχανικό πολιτισμό τρόπο ζωής των κοντά στην ελεύθερη φύση. […] Ο Νίκος ποτέ δε θέλησε να πουλήσει κανένα του πίνακα, γιατί πίστευε πως η αληθινή τέχνη είναι ιερή και μη εμπορεύσιμη. Επίσης πως δεν είναι σωστό με την τέχνη να επιδιώκεται η απόδειξη καμμιάς ιδέας ή θεωρίας μη αυστηρά καλλιτεχνικής. Ήταν οπαδός της αρχής του L’ art pour l’ art, του ότι δηλαδή η τέχνη αποτελεί απλή έκφραση του ψυχικού αισθητικού κόσμου του καλλιτέχνη και τίποτε περισσότερο».

Η έκθεση συνοδεύεται από κατάλογο με τίτλο «Νίκος Δραγούμης, ο ζωγράφος 1874-1933» με κείμενα των Μάρκου Φ. Δραγούμη, Φίλιππου Στ. Δραγούμη, και Νίκου Π. Παΐσιου, καθώς και με εικονογραφημένο χρονολόγιο και μαρτυρίες για τη ζωή του.
Στο χώρο της έκθεσης θα προβάλλεται το ντοκυμαντέρ της Κλεώνης Φλέσσα "Νίκος Δραγούμης, ένας ζωγράφος στη σκιά της ιστορίας".




Διάρκεια έκθεσης: 7 Μαΐου – 18 Ιουλίου 2015
Ώρες λειτουργίας: Τρίτη – Παρασκευή 10 π.μ.–2 μ.μ.
Τετάρτη & Παρασκευή 6 – 8 μ.μ., Σάββατο 12-2 μ.μ.
Πληροφορίες: 210 5223 101, 210 5223540, 210 3234 267

Η Ευρώπη των Επιστημών

http://www.miet.gr/web/covers/books/europh%20episthmwn_big.jpgΤίτλος: Η Ευρώπη των Επιστημών 
Κείμενα: Συλλογικό 
Μετάφραση: Ελευθερία Ζέη
Επιστημονική επιμέλεια: Michel Blay, Ευθύμιος Νικολαΐδης
Έκδοση: Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα 2015 
Σελίδες: 511
ISBN: 978-960-250-639-4
Τιμή με έκπτωση: 22,50€





Παρότι η βιβλιογραφία της ιστορίας των επιστημών είναι εξαιρετικά πλούσια όσον αφορά την ανάπτυξη της ευρωπαϊκής επιστημονικής γνώσης, δεν υπήρχε μέχρι σήμερα ένα γενικό έργο που να καταπιάνεται με την επιστημονική Ευρώπη ως πνευματική ενότητα στο πέρασμα των αιώνων. Το κενό αυτό φιλοδοξεί να το καλύψει το συλλογικό έργο Η Ευρώπη των επιστημών

Οι συγγραφείς του ασχολούνται με την ιστορία και την εξέλιξη της επιστημονικής γνώσης στον χώρο καταγωγής της, καθώς και με την επίδραση αυτής της γνώσης στην ομογενοποίηση των κοινωνιών που καταλαμβάνουν αυτόν τον χώρο. Προσπαθούν έτσι να παρουσιάσουν σε μια ενιαία κίνηση την ανάπτυξη της επιστημονικής γνώσης αυτής καθαυτήν, των σχέσεών της με τον χώρο στον οποίο διαδόθηκε, καθώς και τον διάλογο ή τις αντιπαραθέσεις που αυτές οι ποικίλες σχέσεις προκάλεσαν. 

Εξετάζουν πρώτα τη γέννηση της «ευρωπαϊκής επιστήμης» κατά την Αρχαιότητα, στους τόπους και τα περιεχόμενά της, έως ότου το σύνολο των ελληνικών και αραβικών μελετών και εργασιών συγκροτήσει ένα ομοιογενές σώμα γνώσεων που θα εξαπλωθεί προοδευτικά μέχρι το τέλος του Μεσαίωνα. 

Η πραγμάτευση του θέματος μέσα σε αυτή τη μεγάλη ιστορική προοπτική επιτρέπει την καλύτερη κατανόηση της ιδιαιτερότητας αυτού του αυστηρά ευρωπαϊκού φαινομένου, δηλαδή της εμφάνισης μιας καινούριας έννοιας της γνώσης, η οποία ονομάζεται πλέον κλασική επιστήμη και, παρότι διέρρηξε τους δεσμούς της με τις αρχαίες πηγές, αναπτύχθηκε κατά το δεύτερο μισό του 16ου αιώνα με αφετηρία αυτές τις πηγές. Αυτό είναι και το αντικείμενο του πρώτου μέρους του βιβλίου, που αναπτύσσεται γύρω από δύο μεγάλα θέματα: 

Από τη μια παρουσιάζει τις κύριες πλευρές της νέας σύλληψης της επιστήμης, ενώ από την άλλη περιγράφει την καινούρια οργάνωση της επιστήμης που εμφανίζεται από το δεύτερο μισό του 17ου αιώνα στις ευρωπαϊκές χώρες των οποίων η οικονομία γνωρίζει μια περίοδο ανάπτυξης (Ιταλία, Γαλλία, Αγγλία, Κάτω Χώρες). Αυτή η καινούρια σύλληψη και οργάνωση της γνώσης θα γνωρίσει, από την τελευταία δεκαετία του 18ου αιώνα, μια ανάπτυξη η οποία, τον 19ο αιώνα, θα εξαπλωθεί στο σύνολο σχεδόν της ηπείρου. 

Το δεύτερο μέρος του βιβλίου εξετάζει τους τρόπους με τους οποίους πραγματοποιήθηκε αυτή η ανάπτυξη, τα αίτιά της και τις συγκρούσεις που δημιούργησε σε χώρες οι οποίες, στην αρχή, είχαν διαφορετική επιστημονική κουλτούρα.  

Κείμενα: Μιχάλης Ασημακόπουλος, Marco Beretta, Michel Blay, H. Floris Cohen, Michèle Gally, Hélène Gispert, Giorgio Israel, Ευθύμιος Νικολαΐδης, Gábor Palló, Yakov M. Rabkin, Sumitra Rajagopalan, Jean Seidengart, Gérard Simon, Antonio Ten, Sven Widmalm    

Τι είναι η Φιλοσοφία της Επιστήμης;

http://www.cup.gr/Images/Products/filosofia%20epistimis_COVER.jpgΤίτλος: Τι είναι η Φιλοσοφία της Επιστήμης;
Συγγραφέας: James Ladyman 
Μετάφραση: Γιώργος Μαραγκός
Έκδοση: Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, 2015
Σελίδες: 504
ISBN: 978-960-524-440-8
Τιμή με έκπτωση: 22,50€





 Ελάχιστοι μπορούν να φανταστούν έναν κόσμο χωρίς τηλέφωνα και τηλεοράσεις. Οι υπολογιστές και το διαδίκτυο έχουν γίνει απαραίτητα στοιχεία της καθημερινής μας ζωής. Χωρίς την επιστημονική θεωρία, όμως, οι κατακτήσεις αυτές θα ήταν αδύνατες.

Σε αυτή την εξαιρετικά διαυγή και συναρπαστική εισαγωγή στη φιλοσοφία της επιστήμης, ο James Ladyman διερευνά τα φιλοσοφικά ερωτήματα που ανακύπτουν όταν επιχειρούμε να μελετήσουμε τη φύση της επιστημονικής μεθόδου και της γνώσης που η μέθοδος αυτή παράγει. Ο Ladyman εξετάζει αν τα θεμελιώδη φιλοσοφικά ερωτήματα γύρω από τη γνώση και την πραγματικότητα μπορεί να απαντηθούν από την επιστήμη, και μελετά διεξοδικά τη διαμάχη μεταξύ ρεαλιστών και αντιρεαλιστών σχετικά με τα όρια της επιστημονικής γνώσης. Στο βιβλίο εξετάζονται όλα τα κεντρικά θέματα της φιλοσοφίας της επιστήμης, όπως ο διαχωρισμός της επιστήμης από την ψευδοεπιστήμη, η επαγωγή, η επαλήθευση και η διάψευση, η σχέση μεταξύ θεωρίας και παρατήρησης, και ο σχετικισμός. Τέλος, διευκρινίζονται και επεξηγούνται σημαντικές σύγχρονες διαμάχες σχετικά με τον υποκαθορισμό, τη συναγωγή της βέλτιστης εξήγησης και το τι συνεπάγεται μια ριζική αλλαγή θεωρίας.

Με γραφή λιτή και δροσερή, το κείμενο αναδεικνύει τα ουσιώδη ερωτήματα της φιλοσοφίας της επιστήμης. Ιδανικό για κάθε σπουδαστή της φιλοσοφίας ή των επιστημών, το βιβλίο δεν προαπαιτεί κάποιο ειδικό γνωστικό υπόβαθρο. Περιλαμβάνει γλωσσάρι βασικών όρων και εκτενή βιβλιογραφία.

Εκ Δυσμών το Φως;

https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi8JU63nIemTVnY4RBuG3aWxG-CtCnQauaj4YNWM2RfuQ0aR-nfsdCQATEQXvHxUI_3g0QyRzlGT9l83c9Q3WiwysWngMT5y_9Zyy72G-GeiCXJBzisOOcBx7TuZidEHVgDj2wT9BUVISEC/s200/%CE%95%CE%9A+%CE%94%CE%A5%CE%A3%CE%9C%CE%A9%CE%9D.jpgΤίτλος: Εκ Δυσμών το Φως; Εξελληνισμός και Οριενταλισμός στην Οθωμανική Αυτοκρατορία (μέσα 19ου – αρχές 20ού)
Συγγραφέας:  Χάρης Εξερτζόγλου
Έκδοση: Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου, 2015 
Σελίδες: 249
ISBN: 978-618-5118-06-8
Τιμή με έκπτωση: 17,25€



Στόχος αυτής της μελέτης είναι να διερευνήσει τους τρόπους με τους οποίους γίνεται νοητή η «Δύση» στους χώρους της «Ανατολής» στο πλαίσιο της συγκυρίας του 19ου αιώνα που επηρεάστηκε από παράγοντες όπως η άνοδος του εθνικισμού και η δημιουργία εθνικών κρατών, η οθωμανική μεταρρυθμιστική πορεία και η οικονομική και πολιτική ισχύς των μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων.

Η μελέτη υποστηρίζει ότι η πρόσληψη και υποδοχή της «Δύσης» στην «Ανατολή» υπήρξε μια ενεργητική διαδικασία, η οποία δεν μπορεί να κατανοηθεί με όρους αντίθεσης. Προτείνοντας τον εαυτό της ως πρότυπο, η «Δύση» άσκησε μια συστηματική επίδραση στις κοινωνίες της «Ανατολής», της «καθ’ ημάς Ανατολής» συμπεριλαμβανομένης, επηρεάζοντας άμεσα τον τρόπο με τον οποίο οι διάφορες εθνοθρησκευτικές κοινότητες αντιλαμβάνονταν τον εαυτό τους και τους «άλλους». Η ταυτόχρονη επίδραση του εθνικισμού όμως αναίρεσε τις προϋποθέσεις «μίμησης» της «Δύσης» προβάλλοντας όλα εκείνα τα στοιχεία που θεωρήθηκαν εγγενή στοιχεία της δυτικής νεωτερικότητας και κατ’ επέκταση απειλή για την εθνική ταυτότητα.

Οι αποστάσεις από τη «Δύση» δεν ισοδυναμούσαν με άρνηση των εκσυγχρονιστικών ή «εκπολιτιστικών» προγραμμάτων, τα οποία στην περίπτωση των ελληνορθόδοξων ηγετικών ομάδων της οθωμανικής επικράτειας συνδέθηκαν με προγράμματα γλωσσικού εξελληνισμού και στην πράξη οδήγησαν στην εθνικοποίηση της εκπολιτιστικής διαδικασίας τόσο στα βαλκανικά όσο και τα μικρασιατικά εδάφη. Ο ελληνικός εθνικός λόγος παρουσίασε τους Έλληνες ως κατόχους ενός σημαντικού πλεονεκτήματος έναντι άλλων ανερχόμενων εθνικισμών, αλλά και της μουσουλμανικής κοινωνίας. Το πλεονέκτημα αυτό ήταν μια εξιδανικευμένη ελληνική αρχαιότητα, η οποία είχε τοποθετηθεί στην αφετηρία του ευρωπαϊκού πολιτισμού από το κυρίαρχο ευρωκεντρικό αφήγημα στη Δυτική Ευρώπη. Η οικειοποίηση αυτού του αφηγήματος στην «καθ’ ημάς Ανατολή» από την ελληνική λογιοσύνη διαμόρφωσε τις προϋποθέσεις εκείνες που αναγόρευσαν τους Έλληνες σε αποκλειστικούς εκπροσώπους του πολιτισμού στην Ανατολή παραγνωρίζοντας κάθε άλλη πολιτισμική παράδοση.

(από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η γυναίκα στη νεοελληνική γλυπτική

https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjuXfl4_7eM7pd3Yi6kGqSx0hUI2vUDakvYzY5ROCPHX-BJW3cXWb2W_LQUjQFI7UrdJAax9nRDINQkLBVEhK1BlgTD47hzVDpQVKrs_ljGXy2C-JWNpr1VhvxQAZc5K_MXsWDyxbExm9Ap/s200/%CE%93%CE%A5%CE%9D%CE%91%CE%99%CE%9A%CE%91.gifΤίτλος: Η γυναίκα στη νεοελληνική γλυπτική
Συγγραφέας: Ελένη Μάργαρη
Έκδοση: Ίδρυμα Μελετών Ιονίου & Αδριατικού Χώρου, Ιωάννινα 2014
Σελίδες: 401
ISBN: 978-960-88081-2-6
Τιμή με έκπτωση: 14,37€







 Η αναζήτηση της πραγματικότητας της γυναίκας, της αλήθειας της ζωής της και της πολλαπλότητας της θηλυκότητας πίσω από τις συμβολικές ή μη εικόνες των έργων τέχνης, που πολλές φορές όχι μόνο αγνοούν τις πραγματικότητες αυτές, αλλά και τις διαστρεβλώνουν διαμορφώνοντας ένα φανταστικό και ψευδές πρότυπο γυναίκας, συνιστά ένα εκ των αιτημάτων της έμφυλης ιστορίας της τέχνης. Μέσα στο πλαίσιο αυτό βασικός στόχος της συγκεκριμένης εργασίας αναδεικνύεται η διερεύνηση των διαφορετικών πλευρών της γυναίκας και του τρόπου αντιμετώπισης και απεικόνισής της από τους καλλιτέχνες στα έργα της νεοελληνικής γλυπτικής, τα φιλοτεχνήματα κυρίως τον 20ό αιώνα.

(από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Επιρροές του Ελύτη

http://www.historical-museum.gr/store/img/p/347-613-thickbox.jpgΤίτλος: Επιρροές του Ελύτη 
Κείμενα:  Συλλογικό έργο 
Επιμέλεια: Κοραλία Σωτηριάδου
Έκδοση: Εταιρεία Κρητικών Ιστορικών Μελετών, Ηράκλειο 2014 
Σελίδες: 351
ISBN: 978-960-9480-27-7
Τιμή με έκπτωση: 13,50€






Η νέα έκδοση της Εταιρείας Κρητικών Ιστορικών Μελετών αφορά τα Πεπραγμένα του Επιστημονικού Συμποσίου  στο Ιστορικό Μουσείο Κρήτης (11-13.11.2011) που διοργανώθηκε με αφορμή το γενέθλιο μήνα (Νοέμβριο) του Οδυσσέα Ελύτη στη γενέτειρα πόλη του (Ηράκλειο) από την Εταιρία Κρητικών Ιστορικών Μελετών σε συνεργασία με την Περιφέρεια Κρήτης και το Δήμο Ηρακλείου.

Στα Πεπραγμένα του Επιστημονικού Συμποσίου περιέχονται οι εισηγήσεις, κορυφαίων μελετητών του έργου του Ελύτη: Ιουλίτα Ηλιοπούλου, Mario Vitti, Δ.Ν. Μαρωνίτης, Γιώργης Γιατρομανωλάκης, Βαγγέλης Χατζηβασιλείου, Μ.Ζ. Κοπιδάκης, Μιχαήλ Πασχάλης, Χριστίνα Ντουνια, Χριστόφορος Λιοντάκης, Αγγ. Γιώτη, Άρης Μπερλής, Μίλτος Φραγκόπουλος, Αντ. Καρτσάκης, Δημήτρης Ε. Περοδασκαλάκης, Ντέιβιντ Κόνολι, Μαριλίζα Μήτσου, Διονύσης Καψάλης, Γιώργος Κοροπούλης



Ταξίδια στο Αιγαίο και το Ιόνιο με πλοηγό την Ιστορία

http://www.eie.gr/nhrf/institutes/ihr/slider_editions/Sailing_Aegean_gr.jpgΤίτλος: Ταξίδια στο Αιγαίο με πλοηγό την Ιστορία 
Συγγραφέας: Συλλογικό έργο 
Επιμέλεια: Ευγενία Δρακοπούλου-Δημήτρης Δημητρόπουλος 
Έκδοση: Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, Αθήνα 2015 
Σελίδες: 255 
ISBN: 978-960-9538-30-5 
Τιμή με έκπτωση: 10,80€



Η Ιστορία, που συνέβη, και η μυθοπλασία ως Ιστορία , που θα μπορούσε να είχε συμβεί, πρωταγωνιστούν στον τόμο αυτό. Δεκαοκτώ προορισμοί -­ δεκαοκτώ πραγματικές ιστορίες ή μυθοπλασίες για τα λιμάνια του Αιγαίου, που στη σύγχρονη εποχή συνιστούν τους χώρους υποδοχής των ταξιδιωτών, τις ανοικτές πύλες εισόδου στις φυσικές ομορφιές, στα προϊόντα, στον πολιτισμό, στην ιστορία του τόπου. Το εγχείρημα ξεκίνησε αναζητώντας την ιστορία όχι ως διαδοχική αφήγηση γεγονότων και εποχών , αλλά ως αστραπιαίο φωτισμό σημαντικών ή και άσημων στιγμών από την ιστορική διαδρομή συγκεκριμένων τόπων. Από τους συγγραφείς ζητήθηκε να επιλέξουν ένα θέμα αγκιστρωμένο σε έναν τόπο -­ λιμάνι και να αφηγηθούν μία ιστορία να αναπλάσουν δηλαδή ένα περιστατικό της «μεγάλης» ή της «μικρής» ιστορίας, όπως εκείνοι θα το θεωρούσαν πιο ελκυστικό και πρόσφορο – χρησιμοποιώντας δηλαδή την παραδοσιακή ιστοριογραφική αφήγηση ή τη μυθοπλασία – με τη δέσμευση όμως της επιστημονικής εγκυρότητας και τεκμηρίωσης. Στόχος της απόπειρας αυτής δεν ήταν τόσο να πλουτίσει ο αναγνώστης τις εγκυκλοπαιδικές του γνώσεις, όσο να οσμιστεί «ζωντανές» στιγμές του παρελθόντος, να πάρει κάτι από την αύρα μιας εποχής, ιδιαίτερα μάλιστα αν τυχόν ο τόμος τον συνοδεύει κατά τη διάρκεια μιας περιήγησής του στο Αιγαίο. Για τον λόγο αυτό το χρονικό ανάπτυγμα των κειμένων που φιλοξενού νται, επιδιώχθηκε να καλύπτει τη μακρά διάρκεια, από τα προϊστορικά χρόνια μέχρι τα πιο πρόσφατα και η ανάπτυξη στον χώρο να ακολουθεί τα λιμάνια, τόπους επίσκεψης των σημερινών ταξιδιωτών. Στον τόμο συνεργάστηκαν 17 συγγραφείς με κείμενά για τα ακόλουθα λιμάνια του Αιγαίου :

 Πειραιάς (Άγγελος Χανιώτης), Ναύπλιο (Ευτυχία Λιάτα), Χανιά (Κώστας Τσικνάκης), Ρέθυμνο (Ευγενία Δρακοπούλου), Ηράκλειο (Αγγελική Πανοπούλου), Σαντορίνη (Άννα Μιχαηλίδου), Μύκονος (Δημήτρης Δημητρόπουλος), Νάξος (Γιώργος Ανωμερίτης), Σύρος (Χρήστος Λούκος), Πάρος (Μαρίνα Λουκάκη), Μήλος (Ευγενία Δρακοπούλου), Ρόδος (Ευθύμιος Νικολαΐδης), Κως (Χαρίκλεια Παπαγεωργιάδου), Πάτμος (Ζήσης Μελισσάκης), Χίος (Αικατερίνη Δερμιτζάκη), Μυτιλήνη (Παναγιώτης Μιχαηλάρης), Βόλος (Ντίνα Μουστάνη), Θεσσαλονίκη (Αναστασία Τούρτα)





https://www.ianos.gr/media/catalog/product/cache/1/image/650x650/17f82f742ffe127f42dca9de82fb58b1/2/6/26b6d818-2c7e-49d4-885f-149360d71a0a_1.jpgΤίτλος:Ταξίδια στο Ιόνιο με πλοηγό την Ιστορία 
Κείμενα:  Συλλογικό 
Επιμέλεια: Ευγενία Δρακοπούλου-Δημήτρης Δημητρόπουλος 
Έκδοση: Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, Αθήνα 2015 
Σελίδες: 238 
ISBN: 978-960-9538-32-9 
Τιμή με έκπτωση: 10,80€




Δεκαοκτώ πραγματικές ιστορίες ή μυθοπλασίες για τα λιμάνια του Ιονίου, τους χώρους υποδοχής των ταξιδιωτών στη σύγχρονη εποχή, τις ανοικτές πύλες εισόδου στις φυσικές ομορφιές, στα προϊόντα, στον πολιτισμό, στην ιστορία του τόπου. Στόχος του βιβλίου δεν είναι τόσο να πλουτίσει ο αναγνώστης τις εγκυκλοπαιδικές του γνώσεις, όσο να οσμιστεί "ζωντανές" στιγμές του παρελθόντος, να πάρει κάτι από την αύρα μιας εποχής, ιδιαίτερα μάλιστα αν ο τόμος αυτός τον συνοδεύει σε μια φανταστική ή πραγματική περιήγηση στο Ιόνιο.

Στον τόμο συνεργάστηκαν 19 συγγραφείς με κείμενά για τα ακόλουθα  λιμάνια : Πάτρα (Μαρία Χριστίνα Χατζηιωάννου), Κατάκολο (Κατερίνα Δέδε), Πύλος (Δημήτρης Αθανασούλης), Μεθώνη (Χαράλαμπος Γάσπαρης), Καλαμάτα (Ευγενία Δρακοπούλου), Μεσσήνη (Μύρινα Καλαϊτζή), Κύθηρα (Σοφία Ματθαίου), Ναύπακτος (Ιωάννης Χουλιαράς), Μεσολόγγι (Ουρανία Πολυκανδριώτη), Πάργα (Δημήτρης Δημητρόπουλος), Ηγουμενίτσα (Γιώργος Ρήγινος, Θοεδώρα Λάζου), Νικόπολη (Ευγενία Χαλκιά), Κέρκυρα (Μαρία Καμονάχου), Παξοί (Σταμάτιος Θ. Χονδρογιάννης, Χάρης Ν. Δρυμούσης), Λευκάδα (Αγγελική Σταυροπούλου), Ιθάκη (Μάχ η Παΐζη Αποστολοπούλου), Κεφαλονιά (Γιώργος Τόλιας), Ζάκυνθος (Ευγενία Δρακοπούλου).

Ομήρου Ιλιάδα & Ομήρου Οδύσσεια σε μετάφραση Καζαντζάκη και Κακριδή

http://ins.web.auth.gr/images/stories/books/Arxaia-kai_latiniki/KAKRIDIS_ILIADA.jpgΤίτλος: Ομήρου Ιλιάδα
Μετάφραση: Ν. Καζαντζάκης, Ι. Κακριδής
 Έκδοση: Ινστιτούτο Νεοελληνικών Σπουδών / Ίδρυμα Μανόλη Τριανταφυλλίδη, 2015 
Σελίδες: 406
ISBN: 978-960-231-167-7
Τιμή με έκπτωση: 23,96€





http://ins.web.auth.gr/images/stories/books/Arxaia-kai_latiniki/KAKRIDIS_ODYSSEIA.jpgΤίτλος: Ομήρου Οδύσσεια
Μετάφραση: Ν. Καζαντζάκης, Ι. Κακριδής
Έκδοση: Ινστιτούτο Νεοελληνικών Σπουδών / Ίδρυμα Μανόλη Τριανταφυλλίδη, 2015 
Σελίδες: 330
ISBN: 978-960-231-166-0
Τιμή με έκπτωση: 23,96€





Ακούγεται συχνά, και είναι σωστή, η άποψη ότι για τους μεγάλους συγγραφείς της αρχαιότητας κάθε γενιά δημιουργεί τη δική της μετάφραση. Είναι όμως εξίσου σωστό πως ορισμένες μεταφράσεις, καταξιωμένες για την πιστότητα, την ποιότητα και το ήθος τους, γίνονται με τη σειρά τους κλασικά κείμενα. Τέτοια έργα με διαχρονική αξία είναι αναντίρρητα και οι μεταφράσεις της Ιλιάδας και της Οδύσσειας που σμίλεψαν ο Ν. Καζαντζάκης και ο Ι. Κακριδής, σπουδαία μνημεία νεοελληνικού λόγου που κέρδισαν την εκτίμηση των φιλολόγων και την αγάπη των αναγνωστών από τότε που πρωτοκυκλοφόρησαν, το 1955 και το 1965 αντίστοιχα. 
 
Οι δύο μεταφραστές πίστευαν ότι τα νέα ελληνικά σωστό είναι να γράφονται μονοτονισμένα. Τις μεταφράσεις των ομηρικών επών όμως, θέλοντας να τις κάνουν προσιτές στο ευρύ κοινό, αποφάσισαν να τις εκδώσουν στο πολυτονικό σύστημα που όλοι διδάσκονταν και χρησιμοποιούσαν τα χρόνια εκείνα. Με την παρούσα ανατύπωσή τους σε μονοτονικό τα δύο έργα παίρνουν τη μορφή που οι μεταφραστές θα είχαν εξαρχής προτιμήσει.
 
Η νέα έκδοση ενσωματώνει όσες διορθώσεις είχε σημειώσει ο Ι. Κακριδής στο προσωπικό του αντίτυπο της Ιλιάδας και της Οδύσσειας. Μετά το κείμενο ακολουθούν τα Σημειώματα, με τη μορφή που είχαν στην πρώτη έκδοση. Στο τέλος κρίθηκε σκόπιμο να προστεθεί ένα εκτενές Γλωσσάρι, όπου ερμηνεύονται σπάνιες, ποιητικές, ιδιωματικές και άλλες λέξεις που οι αναγνώστες, ιδιαίτερα οι νέοι, είναι πιθανό να μη γνωρίζουν.
 
Ο Νίκος Καζαντζάκης και ο Ιωάννης Κακριδής, κορυφαίες μορφές της νεοελληνικής λογοτεχνίας και της κλασικής φιλολογίας αντίστοιχα, έβαλαν κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα την προσωπική τους σφραγίδα στον χώρο που υπηρέτησε ο καθένας.

Η Εποχή των Επαναστάσεων 1789-1848 (3η Αναθεωρημένη Έκδοση)

http://www.miet.gr/web/covers/books/revolut.gifΤίτλος: Η Εποχή των Επαναστάσεων 1789-1848
Συγγραφέας: Eric. J. Hobsbawm
Επιμέλεια:  Γιώργος Διαμάντης*
Έκδοση: Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα 2015 (3η έκδοση αναθεωρημένη)
Σελίδες: 483
ISBN: 978-960-250-634-9
Τιμή με έκπτωση: 22,50€



Τα εξήντα χρόνια ανάμεσα στο 1789, όταν ακόμα βασίλευε ο Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ , και το 1848, όταν ο Μαρξ και ο Ένγκελς δημοσίευσαν το Κομουνιστικό Μανιφέστο, υπήρξαν για την Ευρώπη η εποχή μιας διττής επανάστασης, η οποία προκάλεσε τον μεγαλύτερο κοινωνικό μετασχηματισμό που υπέστη ο κόσμος μετά τους αρχαίους χρόνους.

Το βιβλίο αυτό αναλύει και ερμηνεύει τις εκπληκτικές αλλαγές που προκάλεσε η πολιτική Γαλλική Επανάσταση και η αγγλική Βιομηχανική Επανάσταση: τα «παλαιά καθεστώτα» καταρρέουν μπροστά στη δύναμη των νέων καπιταλιστικών χωρών. Νέοι δρόμοι ανοίγονται στην επιστήμη, τη  φιλοσοφία, τη  θρησκεία, την τέχνη. Νέες μέθοδοι εφαρμόζονται στον πόλεμο και τη  διπλωματία, στη βιομηχανία, το εμπόριο και τη  διακυβέρνηση των κρατών. Νέες λέξεις δημιουργούνται για να εκφράσουν τις νέες ιδέες. Η ιστορία της διττής επανάστασης, ωστόσο, δεν είναι απλώς η ιστορία του θριάμβου της νέας αστικής κοινωνίας· είναι και η ιστορία της εμφάνισης των δυνάμεων πού, μέσα σε έναν αιώνα από το 1848, έμελλε να μετατρέψουν την επέκταση σε συρρίκνωση.

Ο Έρικ Χόμπσμπωμ (Αλεξάνδρεια 1917 – Λονδίνο 2012) σπούδασε στη Βιέννη, το Βερολίνο, το Λονδίνο και το Κέμπριτζ. Υπήρξε μέλος της Βρετανικής Ακαδημίας και επίτιμο μέλος του Κίνγκς Κόλετζ του Πανεπιστημίου του Κέμπριτζ, και δίδαξε στο Μπέρκμπεκ Κόλετζ του Πανεπιστημίου του Λονδίνου.

*Η αρχική μετάφραση της Μαριέτας Οικονομοπούλου αναθεωρήθηκε στη β' ελληνική έκδοση του 1992 από την Αγλαϊα Κάσδαγλη. Για την παρούσα νέα αναθεώρηση συνεργάστηκαν οι επιμελητές του ΜΙΕΤ Γιώργος Ανδρουλιδάκης, Γιώργος Διαμάντης, Αντιγόνη Φιλιπποπούλου και Ελιάνα Χουρμουζιάδου.

 Συνολική παρουσίαση των βιβλίων του  Hobsbawm που φιλοξενεί το βιβλιοπωλείο μας

Το μυθιστόρημα του Αλεξάνδρου. Γέννηση και μεταμορφώσεις

Τίτλος: Το μυθιστόρημα του Αλεξάνδρου. Γέννηση και μεταμορφώσεις 
Συγγραφέας: Corinne Jouanno  
Μετάφραση: Μαρίνα Λουκάκη 
Επιμέλεια: Αναστασία Καραστάθη 
Έκδοση: Αθήνα, ΜΙΕΤ, 2015  
Σελίδες: 777 με 9 α/μ εικόνες και 2 χάρτες 
ISBN: 978-960-250-631-8  
Τιμή: 40,50 €   


Ο Μέγας Αλέξανδρος, με την αύρα του θρύλου που ο ίδιος καλλιέργησε και με την οποία φρόντισε πολύ συνειδητά, ενόσω ακόμα ζούσε, να περιβάλει τον εαυτό του, έκανε γενιές ολόκληρες ιστορικών, πολιτικούς άνδρες και καθημερινούς ανθρώπους να ονειροπολούν, γοητευμένοι από τις περιπέτειές του σε μακρινές χώρες. Το Μυθιστόρημα του Αλεξάνδρου είναι αδιάψευστος μάρτυρας της δυνατής έλξης που άσκησαν και ασκούν τα κατορθώματα του Κατακτητή. Αυτή η μυθιστορηματική βιογραφία, στημένη με σπαράγματα του αρχαίου θρύλου, έγινε γρήγορα μπεστ σέλερ: από την Αλεξάνδρεια, τον τόπο καταγωγής της, διαδόθηκε σε πλήθος πόλεις της Ευρώπης και της Ασίας, όπου μεταφράστηκε, διασκευάστηκε, μεταπλάστηκε σε τριάντα περίπου γλώσσες. Επομένως η ανάδυση στα τέλη της αρχαιότητας αυτού του έργου, που η παράδοση μας το μεταβίβασε παραπλανητικά υπό το όνομα του Καλλισθένη, αποτελεί γεγονός κρίσιμο για την ιστορική πορεία του μύθου του Αλέξανδρου. Στην ίδια την Ελλάδα, το Μυθιστόρημα, κείμενο ζωντανό, δεν έπαψε να μεταμορφώνεται στο πέρασμα των αιώνων: από διασκευή σε διασκευή, η λαϊκή φαντασία προσαρμόζει και αναπλάθει τη μορφή του Κατακτητή για να τον κάνει να ταιριάζει καλύτερα στα ιδεώδη και τις αξίες κάθε εποχής. Είτε ως υπόδειγμα βασιλέως, είτε ως τρομερό παιδί, είτε ως παραβατικός τυχοδιώκτης και κυνηγός της περιπέτειας που αψηφά τα όρια, είτε, τέλος, ως πιστός ομολογητής, ο μυθιστορηματικός Αλέξανδρος, ενεργώντας όπως επιτάσσουν κάθε φορά οι νέες περιπέτειες της πλοκής, απομακρύνεται ολοένα και περισσότερο από το ιστορικό πρότυπό του, προσλαμβάνοντας φανταστικά χαρακτηριστικά. Την πολυδαίδαλη αυτή πορεία μεταμόρφωσης του ήρωα παρακολουθεί το βιβλίο της Κορίν Ζουαννό.

Η ΚΟΡΙΝ ΖΟΥΑΝΝΟ είναι καθηγήτρια Αρχαίας Ελληνικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο της Καν. Ασχολείται με την αρχαιοελληνική και βυζαντινή μυθοπλαστική γραμματεία. Έχει γράψει πολλά βιβλία και έχει μεταφράσει στα γαλλικά διάφορα κείμενα που αναφέρονται σε μεγάλες μορφές της ελληνικής λογοτεχνίας και ιστορίας, όπως ο Αλέξανδρος και το θρυλικό Μυθιστόρημά του, ο Οδυσσέας, ο Αίσωπος και ο Διγενής Ακρίτης.  

Ευαισθησία και ιστορία. Ιστορία και ψυχολογία

Τίτλος: Ευαισθησία και ιστορία. Ιστορία και ψυχολογία
Συγγραφέας: Lucien Febvre
Μετάφραση: Μαρία Στεφανοπούλου
Επίμετρο: Ρίκα Μπενβενίστε
Έκδοση: Αθήνα, ΜΙΕΤ, 2015
Σελίδες: 115
ISBN: 978-960-250-630-1
Τιμή: 9,90 €

Γραμμένα στη δεκαετία του 1930, τα δύο κείμενα που παρουσιάζονται σε αυτό το βιβλίο (το 8ο της σειράς minima) άνοιγαν τότε νέους δρόμους στην ιστορική έρευνα. Σκιαγραφούσαν ένα κεφάλαιο της «ιστορίας των νοοτροπιών», η οποία με τη σειρά της υπηρετούσε τον σκοπό, που είχε θέσει ο Λυσιέν Φεβρ από κοινού με τον Μαρκ Μπλοκ, μιας συνολικής και συνθετικής ιστορίας. Ο Φεβρ οδηγήθηκε στη μελέτη των νοοτροπιών από τις ιστορικές έρευνές του για ατομικές προσωπικότητες όπως ο Λούθηρος, η Μαργαρίτα της Ναβάρρας ή ο Ραμπελαί, και από την προσπάθεια να συσχετίσει διανοητικά και ψυχολογικά φαινόμενα.
Το κείμενο Ιστορία και ψυχολογία δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά την άνοιξη του 1938, στον όγδοο τόμο της Encyclopédie française. Το κείμενο Ευαισθησία και ιστορία δημοσιεύτηκε στα Annales το 1941. Στην πραγματικότητα όμως είναι σύγχρονο του άρθρου της Encyclopédie, αφού επαναλαμβάνει εν πολλοίς την ανακοίνωση του συγγραφέα σε θεωρητικό συμπόσιο που έγινε τον Ιούνιο του 1938.
Η «πρωταρχική» για τον ιστορικό μέριμνα, την οποία ο Φεβρ ονομάζει «ψυχολογική», είναι σύμφωνα με τα δικά του λόγια «η μέριμνα να συνδέεις, να συνενώνεις όλες τις υπαρξιακές συνθήκες των ανθρώπων μιας συγκεκριμένης ιστορικής εποχής με το νόημα που οι άνθρωποι της ίδιας εποχής έδωσαν στις ιδέες τους … Διότι τούτες οι υπαρξιακές συνθήκες αφήνουν το αποτύπωμά τους πάνω στις ιδέες, καθώς και πάνω στους θεσμούς και στις λειτουργίες τους». Τα συναισθήματα, εξηγεί ο Φεβρ, δεν αποτελούν μόνον ατομική υπόθεση, αφού επηρεάζουν τις σχέσεις των ανθρώπων, λειτουργούν ως θεσμός ή ως τελετουργία. Οι εκδηλώσεις τους συνδέονται με τον νου και με τη θρησκευτική σκέψη. Η ιστορικότητά τους έγκειται στην ισορροπία ανάμεσα στις
συναισθηματικές και τις διανοητικές ιδιότητες του ατόμου. Η μελέτη των émotions, των συναισθημάτων ή συγκινήσεων, οδηγεί στο υπόβαθρο της ατομικής συνείδησης, σε κάτι που αντιστέκεται στο ρεύμα της αυτοσυγκράτησης που επιφέρει η ανθρώπινη εξέλιξη. Αποδεχόμενος την εξελικτική θεώρηση της ευρωπαϊκής νεωτερικότητας, ο Φεβρ επισημαίνει τη σταδιακή υποβάθμιση της συναισθηματικής σφαίρας που υποχωρεί καθώς η διανοητική κερδίζει έδαφος μέσω του αυτοελέγχου και της ενδοσκόπησης. Και καλεί τους ιστορικούς να προσδιορίσουν τα νοητικά εργαλεία που χρησιμοποιήθηκαν σε μια διαδικασία εκλογίκευσης, που κατά την άποψή του χαρακτηρίζει την ιστορία του ατόμου, όπως και των κοινωνιών. Με τις παρατηρήσεις του για την «ιστορική ψυχολογία», ο Φεβρ αναδεικνύει τις ριζικές ασυνέχειες της ψυχολογικής εμπειρίας και επισημαίνει τον κίνδυνο του αναχρονισμού στην περίπτωση που υποτιμηθεί η διαφορετικότητα των νοοτροπιών του παρελθόντος. Μολονότι αναγνωρίζει τις δυσκολίες που συναντά το εγχείρημα της ανασύνθεσης της συναισθηματικής ζωής μιας δεδομένης ιστορικής εποχής, υπογραμμίζει ταυτόχρονα ότι «ο ιστορικός δεν έχει το δικαίωμα να εγκαταλείψει το πεδίο». Θεωρεί άλλωστε αυτά τα εισαγωγικά κείμενά του «μια παρότρυνση, ένα κάλεσμα για την εκπόνηση ερευνών που δεν έχουν γίνει, και που πρέπει να γίνουν».

Ο ΛΥΣΙΕΝ ΦΕΒΡ (1878-1956) είναι Γάλλος ιστορικός, από τους σημαντικότερους ανανεωτές της ιστοριογραφίας του 20ού αιώνα. Δίδαξε Ιστορία των Νεότερων Χρόνων στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου (1919-1933), κατείχε την έδρα της Ιστορίας του Πολιτισμού των Νεότερων Χρόνων στο Κολέγιο της Γαλλίας (1933-1949), ίδρυσε και διηύθυνε το τμήμα Κοινωνικών Επιστημών της École Pratique des Hautes Études του Παρισιού (1948-1956). Συνέβαλε αποφασιστικά στη διεύρυνση των ιστορικών σπουδών εδραιώνοντας τη σχέση τους με τις κοινωνικές επιστήμες. Αμφισβήτησε τον ντετερμινισμό της διπλωματικής ιστορίας των γεγονότων απελευθερώνοντας την έρευνα από την παραδοσιακή ιστορία των ιδεών και κατανοώντας τις μεγάλες ιστορικές μεταβολές με όρους ψυχολογικής εξέλιξης. Εμπνεύστηκε και ίδρυσε με τον Μαρκ Μπλοκ το μαχητικό διεπιστημονικό περιοδικό Annales d’ histoire économique et sociale (1929) και κατ’ επέκταση το ιστορικό ρεύμα της Σχολής των Annales, με στόχο, μεταξύ άλλων, τη μελέτη της ιστορίας των νοοτροπιών και των συναισθημάτων. Ένα μέρος του έργου του συγκεντρώνεται στους τόμους Combats pour l’ histoire (1953) και Pour une histoire à part entière (1962).


Ο ξένος. Δύο δοκίμια για την εξορία


Τίτλος: Ο ξένος. Δύο δοκίμια για την εξορία
Συγγραφέας: Richard Sennett
Μετάφραση: Παναγιώτης Σουλτάνης
Επιμέλεια: Γιώργος Διαμάντης
Έκδοση: Αθήνα, ΜΙΕΤ, 2015
Σελίδες: 145 με 2 α/μ εικόνες
ISBN: 978-960-250-632-5
Τιμή: 10,80 €

Στο βιβλίο αυτό, το 7ο της σειράς minima, παρουσιάζονται δύο δοκίμια που εξετάζουν τι σημαίνει να είσαι ξένος. Το πρώτο ανατρέχει στη Βενετία των αρχών του 16ου αιώνα, τότε που η πόλη γίνεται έδρα μιας παγκόσμιας εμπορικής αυτοκρατορίας. Πολλοί από τους ξένους που η παρουσία τους ήταν αναγκαία για τη διοίκηση αυτής της αυτοκρατορίας ήταν ανεπιθύμητοι στην ίδια την πόλη: Γερμανοί, Έλληνες, Τούρκοι και Εβραίοι –οι Εβραίοι περισσότερο απ’ όλους. Πώς να καταφέρεις να φτιάξεις μια ζωή σε έναν εχθρικό τόπο; Εξιστορώντας τη συγκρότηση του εβραϊκού γκέτο στη Βενετία της Αναγέννησης, ο Σέννετ φωτίζει τους τρόπους με τους οποίους οι Εβραίοι κατάφεραν να δημιουργήσουν εκεί μια πατρίδα. Η περίπλοκη ιστορία τους είναι η ιστορία μιας ομάδας εξορίστων που υπέστησαν τον διαχωρισμό παρά τη θέλησή τους, αλλά έπειτα διαμόρφωσαν νέες κοινοτικές μορφές από αυτή την κατάσταση απομόνωσης και απέκτησαν ένα βαθμό αυτοδιάθεσης στα γκέτο τους. Η εμπειρία τους υπέδειξε έναν βιώσιμο τρόπο σύνδεσης της κουλτούρας και των πολιτικών δικαιωμάτων. Οι Εβραίοι της Βενετίας διέθεταν και δικαιώματα λόγου και χωρικά δικαιώματα, τα οποία εντούτοις δεν τους ενσωμάτωναν στις κωδικοποιημένες λειτουργίες της πολιτείας. Το δεύτερο δοκίμιο αναφέρεται στους ξένους και την ξενότητα σε μια πιο πρόσφατη εποχή. Περιστρέφεται γύρω από τη ζωή του Αλεξάντερ Χέρτσεν, του μεγάλου Ρώσου μεταρρυθμιστή του 19ου αιώνα, ο οποίος πέρασε μεγάλο μέρος της ζωής του εξόριστος στη Βρετανία ή μετακινούμενος από τη μια πόλη της ευρωπαϊκής ηπείρου στην άλλη. Αντί να υποκύψει στη νοσταλγία και τη μεμψιμοιρία, ο Χέρτσεν θέλησε να εμβαθύνει στον εκτοπισμό, και πράγματι τον ενστερνίστηκε ως τρόπο ζωής. Και αυτό ακριβώς τον καθιστά μοντέρνο. Ο ξένος μπορεί να βρει τη βούληση και την ικανότητα να αντλήσει κάτι πολύτιμο από την ίδια την εμπειρία του εκτοπισμού, έστω κι αν η μετανάστευσή του ήταν αρχικά αποτέλεσμα καταναγκασμού. Ίσως μπορέσει πράγματι να έχει μια πιο ευφυή, πιο ανθρώπινη σχέση με την κουλτούρα του απ’ ό,τι αυτός που δεν έχει μετακινηθεί ποτέ, που δεν έχει υποχρεωθεί να σταθμίσει τις διαφορές της μιας κουλτούρας από την άλλη. Ο Χέρτσεν διαπίστωσε έτσι ότι ο εκτοπισμός του από τη Ρωσία είχε δημιουργήσει ένα νέο είδος ελευθερίας στη ζωή του, την ελευθερία που βιώνεται ανεξαρτήτως τόπου.

Ο Αμερικανός κοινωνιολόγος Ρίτσαρντ Σέννετ γεννήθηκε το 1943 στο Σικάγο και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου και στο Χάρβαρντ. Σήμερα είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης (NYU) και στο London School of Economics. Η έρευνά του, συνδυασμός εθνογραφίας, ιστορίας και κοινωνιολογίας, εντάσσεται στην παράδοση του πραγματισμού των Ουίλλιαμ Τζέιμς και Τζων Ντιούι κι εστιάζει σε πεδία όπως η σύγχρονη πόλη και ο αστικός βίος, ο κόσμος της εργασίας, ο δημόσιος και ο ιδιωτικός χώρος, η διαμόρφωση της ατομικής ταυτότητας. Από τα έργα του ξεχωρίζουν τα: The Fall of Public Man, 1977 (Η τυραννία της οικειότητας, Νεφέλη, 1999), The Corrosion of Character, 1998 (Ο ελαστικοποιημένος άνθρωπος, Πεδίο, 2010), The Culture of the New Capitalism, 2006 (Η κουλτούρα του νέου καπιταλισμού, Σαββάλας, 2008), The Craftsman, 2008 (Ο
τεχνίτης, Νησίδες, 2011).

Νεότερες αναρτήσεις Παλαιότερες αναρτήσεις Αρχική σελίδα