ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΜΙΕΤ- ΑΜΕΡΙΚΗΣ 13

«…Ο Χ. Δ. Σκλαβενίτης είχε σπουδάσει στην ΑΣΚΤ της Αθήνας γλυπτική, έχοντας δασκάλους τον Γιάννη Παππά (ο οποίος πάντα τόνιζε την αναγκαιότητα του σχεδίου στους μαθητές του), τον Μιχάλη Τόμπρο -που είχε φέρει τότε στην Σχολή όλα τα πρωτοποριακά ρεύματα του Παρισιού, υπαγορεύοντας εμμέσως στους μαθητές του να απελευθερώνονται από φορμαλιστικές προκαταλήψεις-, τον Παντελή Πρεβελάκη, εμβριθή ερευνητή της παλαιότερης και σύγχρονης τέχνης, αλλά και τον Γιάννη Μόραλη, που δίδασκε σε βάθος τα προβλήματα της φόρμας και του χρώματος. Οι καθηγητές ποτέ δεν μπορούν, ωστόσο, να προδιαγράψουν σε έναν καλλιτέχνη την πορεία του. Το ίδιο συνέβη και με τον Χ. Δ. Σκλαβενίτη. Άντλησε ερεθίσματα, συνδύασε τρόπους χειρισμού της φόρμας, αλλά τις μεθόδους που ακολούθησε, τις οφείλει στον ανήσυχο εαυτό του, έχοντας απόλυτη συναίσθηση των αναγκών του και των ευθυνών που από νωρίς ανέλαβε σχετικά με την ζωή του, προσπαθώντας να ανταπεξέλθει στις εκάστοτε δυσκολίες της…».

Αθηνά Σχινά

(από το βιβλίο)

Πέρασαν 35 χρόνια από την πρώτη έκδοση του βιβλίου για το Α' Νεκροταφείο της Αθήνας και τα γλυπτά που το κοσμούν. Μια δεύτερη έκδοση κρίθηκε αναγκαία από το Ίδρυμα Παναγιώτη και Έφης Μιχελή όχι μόνο γιατί εξαντλήθηκαν τα βιβλία της πρώτης, αλλά και επειδή, με συμπληρώσεις κειμένου και εικόνων, μια νέα έκδοση θα μπορούσε να είναι περισσότερο ολοκληρωμένη. Μεταξύ άλλων έγινε προσπάθεια, στην παρούσα επανέκδοση, να επεκταθεί η φωτογραφική τεκμηρίωση με την παράθεση μιας αναφοράς των μοτίβων, τα οποία αξιοποιούνται από τους γλύπτες στο Α' Νεκροταφείο και ή έχουν καλλιεργηθεί και στη Δύση, ή παραλλάσσονται σε άλλα ελληνικά νεκροταφεία. Οι συσχετίσεις άλλωστε με τα πρότυπα της Αρχαιότητας έχουν τονιστεί ιδιαίτερα, αφού ο γλυπτικός διάκοσμος του Α' Νεκροταφείου συνεχίζει, ουσιαστικά, τύπους, μοτίβα και ιδέες που χρησιμοποιήθηκαν και ολοκληρώθηκαν αισθητικά ήδη στον Κεραμεικό, το Νεκροταφείο της Αρχαίας Αθήνας. Ευχαριστώ το Ίδρυμα Μιχελή και τους παράγοντες που συνέβαλαν στην έκδοση αυτή, και ιδιαίτερα τους Γιάννη Δρίβα και Γιάννη Καραλίβανο, που συμπλήρωσαν τις παλιότερες φωτογραφικές μου λήψεις.

Στέλιος Λυδάκης

Αθήνα 2017

Αντιπροσωπευτικοί πίνακες ζωγραφικής και γλυπτά σημαντικών Ελλήνων δημιουργών όπως των Καντούνη, Κουτούζη, Γύζη, Ιακωβίδη, Βολανάκη, Πανταζή, Αλταμούρα, Γαλάνη, Παρθένη, Μαλέα, Κόντογλου, Αστεριάδη, Στέρη, Σπυρόπουλου, Εγγονόπουλου, Διαμαντόπουλου, Τσίγκου, Γαΐτη, Βενετούλια, Γεωργιάδη, Μυταρά, Σόρογκα, Τζομπανάκη, Πατσόγλου, Καμπαδάκη, Νικολαΐδη και άλλων θα παρουσιαστούν στην Αθήνα αποκαλύπτοντας το εύρος των αισθητικών επιλογών των ιδρυτών της πολυσυζητημένης συλλογής Νέστορα και Αλίκης Τέλλογλου. Πρόκειται για αντιπροσωπευτικά έργα ζωγραφικής και γλυπτικής από τον 19ο έως τον 20ό αι. που οι επιλογές τους σε μεγάλο βαθμό σχετίζονται με την προσωπικότητα των συλλεκτών που έθεσαν σκοπό ζωής τους την προσφορά στην παιδεία και τον πολιτισμό. Δώρισαν δε ολόκληρη τη συλλογή τους με τα 7000 έργα τέχνης και την περιουσία τους στο Α.Π.Θ. και το Τελλόγλειο Ίδρυμα. Η διευθύντρια του Τελλογλείου Ιδρύματος, Καθηγήτρια της Ιστορίας της Τέχνης στο Α.Π.Θ., Αλεξάνδρα Γουλάκη-Βουτυρά, επισημαίνει: «Η συλλογή του Νέστορα και της Αλίκης Τέλλογλου αποτελεί πλούσια συγκομιδή μακροχρόνιας αναζήτησης που έγινε με πάθος, ένστικτο και κυρίως «αγάπη για τον άνθρωπο». Δεν είναι σίγουρα τυχαίο ότι η ανθρώπινη μορφή κυριαρχεί αριθμητικά στα έργα της συλλογής. Οι Τέλλογλου, επιθυμώντας να συμβάλλουν στην παιδεία του τόπου και στην καλλιέργεια του καθημερινού ανθρώπου, δώρισαν τη συλλογή τους, καθώς και ολόκληρη την περιουσία τους στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Κύριος πυρήνας της συλλογής Τέλλογλου είναι τα έργα νεοελληνικής τέχνης.»

(από την παρουσίαση της έκθεσης)

«Ο Γιώργος Ζογγολόπουλος αναγνωρίζεται σήμερα διεθνώς ωε ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες γλύπτες του 20ού αιώνα, ένας από τουςσημαντικότερους που έζησε και δημιούργησε εντός Ελλάδος. Το έργο του ξεκινά και κινείται σε ένα ρεαλιστικό πλαίσιο έως την περίοδο του Μεσοπολέμου. Μεταπολεμικά εισάγει στην ελληνική τέχνη στοιχεία μοντέρνων και σύγχρονων κινημάτων και αρχίζει να αφαιρεί στοιχεία από τα γλυπτά του, κάνοντας χρήση του πλήρους και του κενού. Ψάχνοντας συνεχώς καινούργια υλικά, χρησιμοποιεί το κορ-τεν, το πλεξιγκλάς και τον ανοξείδωτο χάλυβα. Δεν αρκείται όμως στη στατική γλυπτική και δίνει κίνηση στα έργα του, χρησιμοποιώντας το νερό, το φως, τον αέρα, αλλά και τους νόμους της φυσικής, καθώς και αντλίες, μοτέρ και αντίβαρα. Άνθρωπος απλός, φιλικός και ευγενής από τη φύση του, με το αμίμητο χιούμορ του διέλυε κάθε ίχνος σοβαροφάνειας και δεχόταν πάντοτε τη ζωή με ευγνωμοσύνη και αισιοδοξία. Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι δεν έπαψε να δημιουργεί και να κάνει σχέδια για το μέλλον... ακόμη και στην ηλικία των εκατό ετών, όταν και πήρε για τελευταία φορά μέρος στην Μπιενάλε της Βενετίας! Το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης φιλοξενεί το έργο του Γιώργου Ζογγολόπουλου προσκαλώντας μας να γνωρίσουμε τον κόσμο του...»

Νίκος Θεοδωρίδης

 Η αναζήτηση της πραγματικότητας της γυναίκας, της αλήθειας της ζωής της και της πολλαπλότητας της θηλυκότητας πίσω από τις συμβολικές ή μη εικόνες των έργων τέχνης, που πολλές φορές όχι μόνο αγνοούν τις πραγματικότητες αυτές, αλλά και τις διαστρεβλώνουν διαμορφώνοντας ένα φανταστικό και ψευδές πρότυπο γυναίκας, συνιστά ένα εκ των αιτημάτων της έμφυλης ιστορίας της τέχνης. Μέσα στο πλαίσιο αυτό βασικός στόχος της συγκεκριμένης εργασίας αναδεικνύεται η διερεύνηση των διαφορετικών πλευρών της γυναίκας και του τρόπου αντιμετώπισης και απεικόνισής της από τους καλλιτέχνες στα έργα της νεοελληνικής γλυπτικής, τα φιλοτεχνήματα κυρίως τον 20ό αιώνα.

(από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)