ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΜΙΕΤ- ΑΜΕΡΙΚΗΣ 13

Η βαβυλώνιος αιχμαλωσία υπήρξε σημαντικός σταθμός στην ιστορία του Ισραήλ. Η περίοδος που προηγήθηκε της πτώσης της Ιερουσαλήμ συνδέεται με τον βασιλιά Ιωσία και τη θρησκευτική του μεταρρύθμιση. Με το έργο του Δευτερονομιστή και τις θρησκευτικές τάσεις και ιδέες που εμφανίζονται λίγο πριν από την καταστροφή, αναδημιουργείται ουσιαστικά η εικόνα της σχέσης του Γιαχβέ με τον λαό του.

Σε αυτήν ακριβώς την εποχή ζει και δραστηριοποιείται ο προφήτης Ιεζεκιήλ, μια σημαντική προσωπικότητα, που είχε υποστεί διώξεις από τους κατακτητές. Εμφανίζεται στο προσκήνιο ανάμεσα στους συναιχμαλώτους του στη Βαβυλώνα και μεταφέρει στον λαό του Θεού το μήνυμα του Γιαχβέ. Η αγάπη του για τον Ναό, τον Νόμο, το δίκαιο και την ηθική τονίζεται διαρκώς στο έργο του. Η χάρη του Θεού θα αντικαταστήσει την παλαιά με μία νέα, αιώνια διαθήκη. Κάθε άτομο είναι υπεύθυνο για τις πράξεις του. Η εσωτερική ανακαίνιση του ανθρώπου προϋποθέτει και συνεπάγεται νέα καρδιά και καινούργιο πνεύμα. Με το μήνυμά του ο προφήτης Ιεζεκιήλ βρίσκεται στην απαρχή του πνευματικού ρεύματος που, μέσα από τον ιουδαϊσμό, έφτασε στην Καινή Διαθήκη.

(από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το βιβλίο φιλοδοξεί να παρουσιάσει, για πρώτη φορά στην ελληνική βιβλιογραφία, τη θεματική και τις μεθόδους του ταχύτατα αναπτυσσόμενου κλάδου της αναλυτικής φιλοσοφίας της θρησκείας, o οποίος παραμένει άγνωστος στη χώρα μας, παρά την εντυπωσιακή του επίδραση και παρουσία στον διεθνή χώρο τα τελευταία σαράντα χρόνια. Ο αναγνώστης της συλλογής θα έχει την ευκαιρία να εμβαθύνει σε ορισμένα από τα σημαντικά ζητήματα της φιλοσοφίας της θρησκείας, που εξετάζονται από τη σκοπιά της αναλυτικής παράδοσης, και να εξοικειωθεί με τη σκέψη στοχαστών οι οποίοι έχουν συμβάλει άμεσα ή έμμεσα στη σύγχρονη άνθησή της. Αναδεικνύονται νέες θεωρήσεις παραδοσιακών προβλημάτων, όπως η δυνατότητα απόδειξης της ύπαρξης του Θεού και η μεταφυσική σύλληψη της μετά θάνατον ζωής, καθώς και γνωσιολογικών ερωτημάτων για τη δικαιολόγηση και τη στήριξη της θρησκευτικής πίστης, ενώ συζητούνται οι τοποθετήσεις και η επιχειρηματολογία φιλοσόφων όπως ο Λούντβιχ Βίτγκενσταϊν, ο Άλβιν Πλάντινγκα, ο Ρίτσαρντ Σουίνμπερν και ο Τζων Κόττινγκχαμ. Αν και ο κύριος στόχος του βιβλίου είναι η παρουσίαση των εξελίξεων στον χώρο της αναλυτικής φιλοσοφίας της θρησκείας, κρίθηκε ότι θα ήταν χρήσιμο να δοθεί στον αναγνώστη η ευκαιρία να έλθει σε επαφή και με τα ειδικότερα εργαλεία και τις μεθόδους της σύγχρονης αναλυτικής θεολογίας. Γι’ αυτό και συμπεριλαμβάνεται στον τόμο ένα επίμετρο, χαρακτηριστικό δείγμα αυτών των προσεγγίσεων, οι οποίες θα μπορούσαν να ενδιαφέρουν τον φιλοσοφικά προσανατολισμένο συστηματικό θεολόγο.

Οι συγγραφείς του τόμου: Μαρία Βενιέρη, Στέλιος Βιρβιδάκης, Πέγκυ Βουτσινά, Μιλτιάδης Ν. Θεοδοσίου, Μιχάλης Φιλίππου

(από την παρουσίαση του βιβλίου)

Στόχος αυτού του βιβλίου είναι να εξετάσει τις ιδέες για την πολιτική, τις θεωρήσεις για τη διακυβέρνηση και τον Νόμο, που εκφράζονται στη Βίβλο. Πώς γίνεται κατανοητή η έννοια της πολιτικής κοινωνίας; Πώς περιγράφεται η εξουσία, πώς την υπερασπίζονται και πώς την αμφισβητούν; Πόσος χώρος υπάρχει για μια ορθολογική διαδικασία λήψης αποφάσεων σε ένα έθνος που ζει κάτω από τη σκιά του παντοδύναμου Θεού; Αν υπάρχει μια σθεναρά αντιπολιτική τάση στα βιβλικά κείμενα, τι μένει στα ανθρώπινα όντα να κάνουν; Και, φυσικά, τι μπορούμε να μάθουμε από αυτά τα κείμενα, από αυτούς τους συγγραφείς; Το πλούσιο αυτό βιβλίο είναι πάνω από όλα μια πρόσκληση να διαβάσουμε και να ξαναδιαβάσουμε τη Βίβλο.

(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η αγάπη είναι χωρίς καμία αμφιβολία μια βιβλική, ιουδαιοχριστιανική ιδέα. Το Ισλάμ την παρέλαβε από τη Βίβλο. Το σημαντικό με την αγάπη είναι βεβαίως να την πράττεις, έχει ωστόσο μεγάλη πνευματική σημασία, ενάντια στον γενικευμένο καθημερινό μηδενισμό, και να κάνουμε λόγο για αυτήν, να προσπαθούμε να την εννοήσουμε. Τα ερωτήματα είναι πολλά: πόσο αξεχώριστες είναι η αγάπη προς τον Θεό και η αγάπη για τον συνάνθρωπο; Αποκλείεται να υπάρχει η μία χωρίς την άλλη; Η αγάπη προϋποθέτει την πίστη; Η αγάπη για τους εχθρούς των συνοπτικών Ευαγγελίων και η αγάπη προς αλλήλους του τέταρτου Ευαγγελίου είναι το ίδιο; Η αγάπη για τους εχθρούς, η οποία αρνείται και την ίδια την αυτοσυντήρηση και φτάνει μέχρι τη θυσία, μήπως είναι τελικά μια ηθική πρόταση που κινδυνεύει να μένει παντοτινά απραγματοποίητη; Τι σχέση έχει η αγάπη με συγγενείς προς αυτήν ιδέες, αξίες ή συναισθήματα, τόσο του προχριστιανικού και εξωχριστιανικού κόσμου (έρως, φιλία) όσο και του χριστιανικού (έλεος, φιλανθρωπία); Τέλος, είναι δυνατή η μετάφραση της αγάπης σε συλλογική κοινωνικοπολιτική πράξη ή πρέπει, επί ποινή αυτοακυρώσεώς της, να μένει πάντα στα διαπροσωπικά όρια;