ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΜΙΕΤ- ΑΜΕΡΙΚΗΣ 13

Τίτλος: Κάρολος Κουν
Συγγραφέας: Συλλογικό
Κείμενα: Γιώργος Αρμένης, Ελένη Βαροπούλου, Γιάννης Γρηγοριάδης, Δηώ Καγγελάρη, Σπύρος Καψάλης, Άννυ Κολτσιδοπούλου, Μίμης Κουγιουμτζής, Κάρολος Κουν, Γιώργος Λαζάνης, Μάγια Λυμπεροπούλου, Βάιος Παγκουρέλης, Ρένη Πιττακή, Δημήτρης Σπάθης, Αιμίλιος Χουρμούζιος
Επιστημονική επιμέλεια: Δηώ Καγγελάρη
Έκδοση: Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, Αθήνα 2010,
Σελίδες: 323 με πλούσια έγχρωμη και α/μ εικονογράφηση
ISBN: 978-960-250-446-8
Τιμή με έκπτωση: 58,50€

Κορυφαίος σκηνοθέτης και παιδαγωγός του θεάτρου ο Κάρολος Κουν ταύτισε το όνομά του με την ίδρυση του Θεάτρου Τέχνης και την εδραίωση του μοντερνισμού στη νεοελληνική σκηνή. Κοσμοπολίτης, με γερμανοπολωνοεβραϊκές και ελληνικές ρίζες, γεννήθηκε το 1908 στα μέρη του μικρασιατικού ελληνισμού και μεγάλωσε στην Κωνσταντινούπολη, σε ένα αστικό σπίτι με ρωμέικες παραδόσεις και κατ’ οίκον διδασκάλους. Το 1928 παρακολουθεί μαθήματα αισθητικής στη Σορβόννη και τον επόμενο χρόνο εγκαθίσταται οριστικά στην Αθήνα. Καθηγητής Αγγλικών στο Κολέγιο Αθηνών πλέον, ο Κάρολος Κουν δραστηριοποιείται αμέσως στο ερασιτεχνικό θέατρο των καθηγητών της αγγλοαμερικανικής παροικίας και το 1930 υπογράφει την πρώτη σκηνοθεσία του. Αρχίζει επίσης να εμψυχώνει καινοτόμες μαθητικές παραστάσεις (1932-1939) που, σύμφωνα με τον τύπο της εποχής, «χωρίς καμμίαν υπερβολή, θα εζήλευε το επαγγελματικό θέατρο». Παράλληλα, ο Κουν, μετά την καθοριστική συνάντησή του με τον Κόντογλου, ιδρύει μέσα στον αναβρασμό του ελληνικού μεσοπολέμου, μαζί με τον Γιάννη Τσαρούχη και τον Διονύσιο Δεβάρη, την ημιεπαγγελματική Λαϊκή Σκηνή (1934-1936).
Μέσα στο σκοτάδι της γερμανικής Κατοχής, εποχή που «όλοι ήταν έτοιμοι για θυσίες», όπως έλεγε ο ίδιος, ο Κουν ιδρύει με παλιούς και νέους συνεργάτες του ένα θέατρο συνόλου, το οποίο αποκαθιστά το κομμένο νήμα με την πρώτη απόπειρα λειτουργίας καλλιτεχνικού θεάτρου στην Αθήνα, στην αυγή του 20ού αιώνα, και τα επόμενα βραχύβια εγχειρήματα. Με την παράσταση της Αγριόπαπιας του Ίψεν στις 7 Οκτωβρίου 1942, το Θέατρο Τέχνης «μπαίνει και περπατά μέσα στην ιστορία», αφήνοντας το στίγμα του στη μακρά θεατρική διάρκεια. Η έκδοση αυτή για τον Κάρολο Κουν επιχειρεί να παρακολουθήσει την πορεία του μέσα στον χρόνο, αναδεικνύοντας τους βασικούς σταθμούς της. Όπως σημειώνει στην εισαγωγή της η επιμελήτρια της έκδοσης: «αυτοβιογραφικές σελίδες, αθησαύριστα κείμενα και μαρτυρίες συνεργατών, συνδυάζονται με κριτικές αποτιμήσεις της εποχής, σύγχρονες μελέτες και την παραστασιογραφία του Κουν, των ρόλων που ερμήνευσε ως ηθοποιός καθώς και των ραδιοφωνικών σκηνοθεσιών του. Ίχνη από το εφήμερο της ζωής και του θεάτρου καλούνται να αποκαλύψουν το πρόσωπο του ανθρώπου και του δημιουργού: το σημείο όπου μια ευαισθησία διασταυρώνεται με μια τέχνη και μια κοινωνία· όσο βέβαια μπορούν να διασώσουν οι λέξεις, οι φωτογραφίες και οι εικόνες, αγωνίες, πάθη και συγκινήσεις καλλιτεχνών και θεατών».

Τίτλος: Παράδοση & Εκσυγχρονισμός στο Νεοελληνικό θέατρο, από τις Απαρχές ως τη Μεταπολεμική Εποχή.
Πρακτικά του Γ' Πανελλήνιου Θεατρολογικού Συνεδρίου
Αφιερωμένο στον Θόδωρο Χατζηπανταζή

Επιμέλεια: Αντώνης Γλυτζουρής, Κωνσταντίνα Γεωργιάδη

Εκδόσεις: Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης

Σελίδες: 682

ISBN: 978-960-524-300-5

Τιμή με Έκπτωση: 31,50€


Ο τόμος αποτελείται από τις ανακοινώσεις του Γ΄ Πανελλήνιου Θεατρολογικού Συνεδρίου (Ρέθυμνο, Οκτώβριος 2008) που διοργάνωσαν το Τμήμα Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης και το Ινστιτούτο Μεσογειακών Σπουδών του Ιδρύματος Τεχνολογίας και Έρευνας, προς τιμήν του ομότιμου καθηγητή Θόδωρου Χατζηπανταζή. Εξήντα καταξιωμένοι και νεότεροι ερευνητές από πανεπιστήμια της Ελλάδας, της Ευρώπης και της Αμερικής παρουσιάζουν τα πιο πρόσφατα δείγματα της έρευνας για την ιστορία του νεοελληνικού θεάτρου (από την κρητική δραματουργία του 17ου αιώνα έως την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004) γύρω από ένα κεντρικό άξονα προβληματισμού: Παράδοση και εκσυγχρονισμός στο νεοελληνικό θέατρο.
Ακόμα και από αυτήν τη σταδιακή (και διόλου απρόσκοπτη) εισαγωγή της ίδιας της θεατρικής τέχνης στο νοτιοανατολικό άκρο της Βαλκανικής Χερσονήσου στα χρόνια της Κρητικής Αναγέννησης, ή δυο αιώνες αργότερα, την εποχή του Νεοελληνικού Διαφωτισμού, έως τις ποικίλες εκσυγχρονιστικές απόπειρες που ακολούθησαν μέχρι την αυγή του 21ου αιώνα, το νεοελληνικό θέατρο διαμόρφωσε, τελικά, μια ιδιαίτερη φυσιογνωμία μέσα από ένα δυναμικό και εξελισσόμενο πλέγμα συνεχών ανανεώσεων και αντιστάσεων.
Οι ανακοινώσεις διερευνούν με δημιουργικό τρόπο αυτή τη σχέση παράδοσης και νεοτερικότητας μέσα από ποικίλες οπτικές και μεθόδους. Οι θεματικές ενότητες του τόμου καλύπτουν τις προσπάθειες ανανέωσης της δραματουργίας, την επαγγελματική κατάσταση του νεοελληνικού θεάτρου, την τέχνη του ηθοποιού, την τέχνη του σκηνοθέτη, τη σκηνική αναβίωση του αρχαίου δράματος, τη σχέση του θεάτρου με τις άλλες τέχνες και την πρόσληψη του θεάτρου από το κοινό και την κριτική.