ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΜΙΕΤ- ΑΜΕΡΙΚΗΣ 13

«Ο φεμινισμός», έγραφε η Μαρί Σίαρ το 1986, «είναι η ριζοσπαστική ιδέα ότι οι γυναίκες είναι άνθρωποι». Με άλλα λόγια, οι γυναίκες πρέπει να έχουν δύναμη, αυτενέργεια, ελευθερία, να ελέγχουν οι ίδιες το σώμα τους, να είναι ισότιμες με τους άνδρες. Όμως ακόμα και σήμερα, ύστερα από πολλές δεκαετίες αγώνων, οι γυναίκες εξακολουθούν να διαδηλώνουν, να διαμαρτύρονται, να γράφουν και να μιλούν διεκδικώντας τα αυτονόητα δικαιώματά τους. Για να κατανοήσουμε γιατί συμβαίνει αυτό, πρέπει να κατανοήσουμε πρώτα πώς εμφανίστηκε το φεμινιστικό κίνημα και σε τι αποσκοπεί. Το βιβλίο της Ντέμπορα Κάμερον λειτουργεί ως ασφαλής οδηγός σε τούτη την αναζήτηση, κάνοντας μια συνοπτική αναδρομή στην ιστορία του φεμινιστικού κινήματος και εξετάζοντας με σαφήνεια τις ποικίλες πτυχές και βλέψεις του.

Η Κάμερον ξεδιαλύνει το κουβάρι των φεμινιστικών συζητήσεων κατανέμοντάς τις σε έξι θεματικές —ανδρική κυριαρχία, δικαιώματα, εργασία, κοινωνική κατασκευή της θηλυκότητας, σεξ και κουλτούρα— και εκθέτοντας τους βασικούς προβληματισμούς και τα κυριότερα επιχειρήματα με ενάργεια και αμεσότητα. Η παρουσίαση καλύπτει όλους τους ιστορικούς «φεμινισμούς», ξεκινώντας από τους αγώνες για τη γυναικεία ψήφο τον 19ο αιώνα και φτάνοντας μέχρι το λεγόμενο «τέταρτο κύμα». Στην εποχή του #metoo, του μισθολογικού χάσματος ανδρών και γυναικών, της διαδικτυακής παρενόχλησης και του ανησυχητικά μεγάλου αριθμού γυναικοκτονιών, ο φεμινισμός, ένα από τα σημαντικότερα διανοητικά, πολιτισμικά και πολιτικά κινήματα του σύγχρονου κόσμου, παραμένει επίκαιρος όσο ποτέ.

Το θήλυ και οι ανατρεπτικές όψεις του στην ελληνική αρχαιότητα
Συλλογικό

Μετάφραση: Σοφία Λεωνίδη
Επιμέλεια: Θανάσης Χατζόπουλος
Εταιρεία Σπουδών Νεοελληνικού Πολιτισμού & Γεν. Παιδείας, Σχολή Μωραϊτη, Αθήνα 2018, 183σελ
ISBN: 978-960-259-147-5
Τιμή: 12,00€
Τιμή ΜΙΕΤ: 9,60€


«Το δημοκρατικό πολίτευμα στην αρχαία Ελλάδα δεν παραχωρούσε στην πραγματικότητα καθόλου πολιτικά δικαιώματα στις γυναίκες. Μόνο η αναπαραγωγική τους λειτουργία λαμβανόταν υπόψη. Κάποιες θαρραλέες όμως, όπως η Ξανθίππη, η σύζυγος του Σωκράτη, ή η Σαπφώ, τόλμησαν να αντιτεθούν σε αυτή την τάξη πραγμάτων.

Αρχαίοι συγγραφείς, κυρίως ο Ευριπίδης, και συγγραφείς λαϊκών μύθων έδωσαν τη δυνατότητα να εξερευνηθούν οι διάφορες ‒ασυνείδητες‒ εκφάνσεις της γυναικείας σκέψης εκείνης της εποχής. Οι εκφάνσεις αυτές επηρεάζουν ακόμα και σήμερα, με γόνιμο τρόπο, τη σχάση μας με το θήλυ. Οι αρχαιοελληνικές γυναικείες φιγούρες (όπως η Λυσιστράτη, η Μήδεια, η Αγαύη, η Ιφιγένεια, η Πασιφάη, η Ψυχή, η Ξανθίππη, η Ιοκάστη), μέσα από τις αναπαραστάσεις τους στη μυθολογία, στη λογοτεχνία και στη ζωγραφική, έθεσαν υπό αμφισβήτηση τα θεμέλια των προτύπων στις δυτικές κοινωνίες.

Φωτίζοντας υπό αυτή την οπτική γωνία τους παραπάνω μύθους, ανακύπτουν σύγχρονα ερωτήματα σχετικά με τη σεξουαλικότητα, τις ορμές, το θάνατο και την ετερότητα. Ακολουθώντας τα αρχαία μονοπάτια με το σημερινό βήμα τους, ψυχαναλύτριες και ψυχαναλυτές, ελληνίστριες και ελληνιστές, ξεδιπλώνουν τις ερμηνείες τους.»

Sylvie Sesé-Léger

(από τον πρόλογο του βιβλίου)

Η οικονομική και κοινωνική κρίση των τελευταίων επτά ετών έχει συμβάλει, δυστυχώς στην πράξη, στο φαινόμενο έντασης της καταστρατήγησης των de jure δικαιωμάτων των γυναικών. Αυξάνεται η ενδοοικογενειακή βία, η έμφυλη βία, αμφισβητούνται στην πράξη τα εργασιακά δικαιώματα που αφορούν την κύηση και την ανατροφή των παιδιών, ενώ παράλληλα δεν έχει αναγνωριστεί η οικιακή εργασίακαι δεν εξασφαλίζεται η ισόρροπη συμμετοχή των γυναικών στα κέντρα λήψης αποφάσεων.Γίνεται ωστόσο προσπάθεια να ενισχυθούν οι πολιτικές διασφάλισης των δικαιωμάτων αυτών, με τη δημιουργία και λειτουργία δομών υποστήριξης γυναικών θυμάτων βίας κάθε μορφής, και με ένα εθνικό σχέδιο δράσης για την ισότητα των φύλων, εφαρμόζονται πολιτικές για την αντιμετώπιση της φτώχειας των γυναικών, την επαγγελματική επιμόρφωσή τους, την υγεία και την αναπαραγωγική τους υγεία και την προώθησή τους στα κέντρα λήψης αποφάσεων με θετικά μέτρα και στρατηγικές. Η δε επικείμενη κύρωση της Σύμβασης της Κωνσταντινούπολης, η οποία υπογράφηκε το 2011 και από την Ελλάδα, είναι ένα ακόμα πιο ενεργό βήμα προς την κατεύθυνση της πρόληψης της βίας σε βάρος των γυναικών, καθώς αποτελεί το πρώτο νομικά δεσμευτικό μέσο διεθνώς, το οποίο δημιουργεί ένα ολοκληρωμένο νομικό πλαίσιο για την πρόληψη όλων των μορφών βίας κατά των γυναικών, την προστασία των θυμάτων έμφυλης και ενδοοικογενειακής βίας και τον τερματισμό της ατιμωρησίας των δραστών.

Αυτή η ιστορική διαδρομή, που καλύπτει δεκαέξι ενεργά χρόνια αγώνων και διεκδικήσεων (1974-1990), καταγράφεται στην έκθεση του Ιδρύματος της Βουλής των Ελλήνων. Κάθε ιστορική καταγραφή και παρουσίαση, ωστόσο, θα πρέπει να εγείρει ερωτήματα για το σήμερα. Διότι κανείς δεν πρέπει να επαναπαύεται στα κεκτημένα προηγούμενων γενεών, ιδιαίτερα στην εποχή μας, που αυτά ξανά διακυβεύονται και επαναθίγονται, αντί να αυτονόητα εμπεδωμένα, τόσο κοινωνικά όσο και θεσμικά.

(Απόσπασμα από τον πρόλογο του Ν. Βούτση)