ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΜΙΕΤ- ΑΜΕΡΙΚΗΣ 13

«…Ο Πύργος, ζωντανό μουσείο γλυπτικής, αποκαλύπτει σε κάθε βήμα, σε κάθε γωνιά, θαυμάσια δείγματα επεξεργασίας μαρμάρου: πλακόστρωτοι δρόμοι, θυρώματα, διάτρητοι φεγγίτες, λιθανάγλυφα, κρήνες, επιτύμβια στο νεκροταφείο, διάκοσμος στις εκκλησίες του. Τα σπίτι του Χαλεπά, το Μουσείο Τηνίων Καλλιτεχνών, η Σχολή Καλών Τεχνών Πανόρμου Τήνου, καθώς και το πρόσφατο κόσμημα, το Μουσείο Μαρμαροτεχνίας του Πολιτιστικού Ιδρύματος Ομίλου Πειραιώς, συμπληρώνουν την εικόνα της παράδοσης της τέχνης του μαρμάρου σε αυτόν τον ξεχωριστό τόπο. Εν μέσω όλων αυτών, ένα όνομα ξεφεύγει από το μέτρο, κινείται πάνω από τα συνηθισμένα, τα γήινα: ο Γιαννούλης Χαλεπάς, θρυλικό όνομα για τη νεοελληνική γλυπτική, ο μεγάλος τραγικός μύθος. Ο νεαρός καλλιτέχνης που γνωρίζει πολύ νωρίς τεράστια αναγνώριση, η τραγική του μοίρα, η τρέλα και η απομόνωση, η δύστυχη μάνα, που δαιμονοποιεί και απαγορεύει τη γλυπτική του, που καταστρέφει τα έργα του –την ταυτίζει με τη Μήδεια (;)-, η ανακάλυψη του γηραιού πλέον Γιαννούλη, η επιστροφή στα ανθρώπινα, σε μια ήρεμη οικογενειακή ζωή τα τελευταία οκτώ χρόνια, οδηγεί σε μια εκπληκτική παραγωγή, που όλοι τη θαυμάζουν, ωστόσο παραμένει αμφίβολο αν την καταλαβαίνουν. Διθυραμβικά σχόλια για την Κοιμωμένη και η συγκίνηση για την τραγική του μοίρα. Αυτός είναι ο Χαλεπάς για το πανελλήνιο: μια μυθιστορηματική μορφή-σύμβολο, με χαρακτηριστικά αγίου, που εξακολουθεί να συγκινεί ειδικούς, καλλιτέχνες, αλλά και ένα ευρύτερο κοινό. Η ακτινοβολία της Κοιμωμένης λίγο επιτρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι το μεγαλύτερο μέρος του Χαλεπά φιλοτεχνήθηκε στην Τήνο, μετά την επάνοδό του από το ψυχιατρείο της Κέρκυρας, και αργότερα στην Αθήνα, ότι το έργο αυτό έχει ξεχωριστή σημασία για τη νεοελληνική γλυπτική και ότι έχει ιδιαίτερα στενούς δεσμούς με το νησί της Τήνου.

Στην παρούσα έκθεση, γλυπτά και σχέδια του Γιαννούλη σε μονόφυλλα ή σε κατάστιχα λογαριασμών της πατρικής επιχείρησης (δάνεια της Εθνικής Πινακοθήκης), άγνωστα σχέδια από τη συλλογή Νικολάου Δούκα (Πύργος Τήνου), σπάνιο φωτογραφικό υλικό (αρχείο Κ. Π. Καλαϊτζίδη), καλύπτουν όλες τις δημιουργικές του περιόδους και παράλληλα αποκτούν άλλες διαστάσεις, φορτίζονται με άλλη σημασία∙ ξαναφέρνουν και τοποθετούν τον καλλιτέχνη στον δικό του «φυσικό» χώρο, δίπλα στον πατέρα του και στο εργαστήριό τους, στους συγχωριανούς του γλύπτες και μαρμαράδες, στον τόπο της μαρμαροτεχνίας, στον τόπο του.»

Αλεξάνδρα Γουλάκη-Βουτυρά

(από τον κατάλογο)