ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΜΙΕΤ- ΑΜΕΡΙΚΗΣ 13

Στη Μεταπαραγωγή προσπαθώ να δείξω ότι η ενορατική σχέση των καλλιτεχνών με την ιστορία της τέχνης υπερβαίνει σήμερα αυτό που ονομάζουμε «τέχνη της ιδιοποίησης», η οποία συνεπάγεται και εξυπονοεί μία ιδεολογία της ιδιοκτησίας/κυριότητας, και προχωράει προς μια κουλτούρα της χρήσης μορφών, μια κουλτούρα της διαρκούς δραστηριότητας των σημείων που βασίζεται σ’ ένα συλλογικό ιδεώδες: το μοιράζεσθαι. Το Μουσείο, όπως και η ίδια η Πόλη, αποτελεί για τους καλλιτέχνες έναν κατάλογο μορφών, στάσεων και εικόνων – πρόκειται για έναν συλλογικό εξοπλισμό από όπου όλοι είναι σε θέση να αντλήσουν, όχι για να υποταχθούν στην αυθεντία του, αλλά για να τον χρησιμοποιήσουν ως μία δεξαμενή εργαλείων που θα τους επιτρέψει να διερευνήσουν τον σύγχρονο κόσμο. […] Επιδίωξή μου δεν είναι να αναπτύξω και να εικονογραφήσω μία σειρά από αφηρημένες ιδέες μέσω μίας «γενιάς» καλλιτεχνών, αλλά να κατασκευάσω ιδέες στον απόηχο του έργου τους. Στοχάζομαι μαζί τους. Αυτό, το δίχως άλλο, είναι η φιλία, με την έννοια που την προσέδιδε ο Μισέλ Φουκώ.    

Η καλλιτεχνική δραστηριότητα δεν αποτελεί μία αμετάβλητη ουσία, αλλά ένα παιχνίδι του οποίου οι μορφές, οι τροπικότητες και οι λειτουργίες μεταβάλλονται και εξελίσσονται ανάλογα με την εκάστοτε εποχή και το εκάστοτε κοινωνικό συγκείμενο. Αποστολή του κριτικού είναι να μελετήσει εκ του σύνεγγυς αυτήν τη δραστηριότητα καθώς εξελίσσεται σε ενεστώτα χρόνο. […] Έπειτα από τη σφαίρα των σχέσεων μεταξύ Ανθρωπότητας και θεότητας, εν συνεχεία μεταξύ Ανθρωπότητας και αντικειμένου, η καλλιτεχνική πρακτική εστιάζεται πλέον στη σφαίρα των διανθρώπινων σχέσεων. Αυτό μαρτυρεί η τρέχουσα καλλιτεχνική δραστηριότητα από τις αρχές της δεκαετίας του 1990: ο καλλιτέχνης επικεντρώνεται όλο και περισσότερο στις σχέσεις που πυροδοτεί το έργο του μεταξύ των παραληπτών του ή στην επινόηση μοντέλων κοινωνικότητας. Αυτός ο συγκεκριμένος τύπος παραγωγής δεν προσδιορίζει μονάχα ένα ιδεολογικό και πρακτικό πεδίο, αλλά και μία σειρά από νέους μορφικούς τομείς.